از زبان فيض

اين بار ، يکي از سروده هاي مرحوم فيض کاشاني تقديم شما مي شود.

با اين مقدمه که :

گاهي سکوت ، گويا تر از تکلم و فرياد است.

گاهي هم براي مصون ماندن از " آفات سخن " بايد به" معبد سکون" پناه برد و ... گاهي هم اگر حرف زدن نقره باشد  "سکوت" طلاست.

و اما شعر عالم عارف ، فيض کاشاني ، متوفاي قرن 11:

بهوش باش که حرف نگفتني نجهد                            نه هر سخن که به خاطر رسد توان گفت

يکي زبان و دو گوش است اهل معني را                     اشارتي به يکي گفتن و دو بشنفتن

سخن چو سود ندارد  ، نگفتنش اولي است                   که بهتر است زبيداري عبث ، خفتن

کلام مولايمان علي (ع) اين است که :

اگر مردم مي دانستند که حرفهايشان هم جزء عملهايشان است ، لب فرو مي بستند ، مگر از گفتن آنچه که مفيد است و به کارشان مي آيد يا به آنان مربوط مي شود.

راستي ... آيا نوشتن ، نوعي حرف زدن نيست ؟

پس کجا سخن ؟ و ... کجا سکوت؟

  نویسنده :  جواد محدثی :  روز چهارشنبه ۸ تیر ،۱۳۸٤