تاریخ معاصر ایران را مردانی می‌سازند که در تلاطم سخت‌ترین میدان‌ها نترسیدند و تسلیم نشدند. شهید ناخدا دوم امیربهادر مایوان، متولد مرداد ۱۳۶۹ در بجنورد، نمونه‌ای بارز از افسران شایسته، نجیب و دلاور نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود. عشق به وطن و اراده پولادینش او را در سال ۱۳۸۸ به دانشکده افسری نوشهر کشاند تا پس از سال‌ها خدمت مخلصانه در آب‌های بندرعباس، در سن ۳۵ سالگی و به دلیل شایستگی بی‌نظیر، به فرماندهی ناوشکن سرافراز «جماران» منصوب شود.
در نهم اسفندماه ۱۴۰۴، ناوشکن جماران در نزدیکی کنارک مورد حمله متجاوزانه یگان‌های آمریکایی- صهیونیستی قرار گرفت. ناخدا مایوان با وجود آسیب اولیه به ناو، اصالت روح فرماندهی و غیرت ایرانی خود را به نمایش گذاشت؛ او پیشنهاد تخلیه را رد کرد و خروج از شناور را نپذیرفت تا ابتدا نیروها و مجروحان تحت امرش را نجات دهد. در جریان حملات بعدی، این ناخدا و پاسدار امنیت مرزهای آبی کشور به فیض عظمای شهادت نائل آمد و پیکرش پس از دو روز از آب‌های گلگون خلیج فارس بازیابی شد.
از این شهید والامقام، یادگاری ۹ ساله به نام «دایانا» برجای مانده است. نبرد شجاعانه او چنان حماسه‌ای ساخت که بعدها عملیاتی بزرگ به نام این شهید دلاور در تنگه هرمز علیه دشمن متجاوز رقم خورد. ناخدا امیربهادر مایوان، جاودانه دریاها شد؛ مردی که تا آخرین لحظه پای عهد سربازی‌اش با ملت ایران ایستاد.