برخی انسان‌ها، فراتر از واژه‌ها، با جهاد خاموش و مخلصانه خویش، سنگ‌بناهای اقتدار و عزت ملی را بنا می‌نهند. شهید دکتر حسین ذکی دیزجی، متولد روستای دیزج امیرمدار اسکو، دانشمندی والامقام، متواضع و از نخبگان برجسته هسته‌ای کشور بود که عمر بابرکت خویش را وقف توسعه کاربردهای صلح‌آمیز و پدافندی دانش هسته‌ای کرد؛ مجاهدی گمنام که راه نورانی اساتید شهیدش، دکتر شهریاری و دکتر عباسی را با صلابت ادامه داد. دکتر ذکی دیزجی که از هوشی متمایز و حافظه‌ای قوی برخوردار بود، مسیر علمی خود را پس از الگوگیری از منش عرفانی و علمی شهید شهریاری، به سمت فیزیک هسته‌ای کج کرد. او با وجود محدودیت‌های اقتصادی دوران جوانی، با اراده‌ای پولادین تحصیلات خود را تا مقطع دکتری ادامه داد و به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه امام حسین(ع) منصوب شد. او مدیری مدبر و اهل تفکر عمیق بود که به دلیل اشراف بر موضوعات فنی و حقوقی هسته‌ای، رأس تدوین نقشه راه کاربردهای صلح‌آمیز هسته‌ای در کشور محسوب می‌شد. در ۲۸ اسفند ۱۴۰۴، همزمان با ایام مبارک رمضان، دشمن صهیونیستی-آمریکایی در حمله‌ای ددمنشانه به روستای دیزج شهرستان اسکو، خانه این دانشمند هسته‌ای را مورد هدف قرار داد. در این حادثه جان‌سوز، دکتر حسین ذکی دیزجی به همراه دختر نوجوان ۱۴ ساله‌اش فاطمه و مادر همسرش، به مقام رفیع شهادت نائل آمدند. او که همواره با طمأنینه، کظم غیظ و نماز شب عجین بود، با شهادت مظلومانه خویش، سندی دیگر بر هراس دشمنان از شکوفایی علمی ملت ایران شد. یادش جاوید و راهش پررهرو باد.
(68).jpg)