محمد عطریانفر، عضو شورای اطلاع‌رسانی دولت در موضع‌گیری اخیر خود مدعی شده «عصر سازندگی و اصلاحات از سال ۶۸ تا ۸۴ رخ داد و همه ما انتظار داشتیم که مسیر کشور آن باشد، اما متأسفانه شکست خورد!» این روایت، فرار به جلو و عدم مسئولیت‌پذیری جریان ناکارآمدی است که سال‌ها مقدرات کشور را در دست داشته است.
 دوران سازندگی با اجرای بی‌محابای سیاست‌های تعدیل اقتصادی، نخستین ضربات مهلک را بر پیکر طبقات محروم وارد کرد و با فراموشی محرومان، شکاف طبقاتی بی‌سابقه‌ای آفرید. رأی مردم در سال ۷۶ نیز حاصل فرار از همان فشارهای معیشتی بود؛ اما دولت مدعی اصلاحات با قربانی کردن پیشرفت اقتصادی در پای توسعه سیاسی، عملاً همان ریل‌گذاری لیبرالی را ادامه داد تا بی‌توجهی به عدالت، رانت‌خواری و تبدیل لکه‌های فساد به شبکه‌های مدیریتی، مخرج مشترک هر دو دوره شود.
عطریانفر در بخش دیگری از سخنانش با مظلوم‌نمایی ادعا می‌کند «حتی استخوان‌های حسن روحانی که مدیر درجه‌یکی بود را نیز شکستند و ما را به دوره دیگری بردند!» اما نادیده می‌گیرد که ادامه همان نگاه لیبرالی در دهه ۹۰، به بی‌تدبیری در بنزین ۹۸، نیشخند به حکمرانی و بحران‌های خسارت‌بار برجام ختم شد. کارنامه دولت همین «مدیر درجه‌یک»، با تورم میانگین ۲۵ درصدی و رکورد ۵۰ درصدی، رشد اقتصادی صفر، رشد سرمایه‌گذاری منفی ۵ درصد و رکورد خلق نقدینگی، «دهه از دست‌رفته اقتصاد» را رقم زد!
 سیاست‌های نادرستی چون ارز رانت‌زای ۴۲۰۰ تومانی، شرطی‌سازی اقتصاد و چاپ پول، عامل اصلی این ریزش بودند. استخوان‌های واقعی، زیر بار تورم و سیاست‌های معطل‌مانده به امید غرب شکست، نه در راهروهای سیاست و مدعیانی که می‌گویند «ما را به دوره دیگری بردند» باید پاسخ دهند چرا تاوان ناکارآمدی خودساخته‌شان را همیشه باید مردم نجیب و مقاوم ایران بپردازند؟!