گاهی شناسنامه و سن‌وسال نمی‌تواند خط‌کش منصفانه‌ای برای سنجش بزرگی روح انسان‌ها باشد. شهید مهدی بحرانی، نوجوان ۱۴ساله دهه نودی از شهرستان دیر، با شهادت مظلومانه خود به دست رژیم تروریستی آمریکا در جزیره لاوان، ثابت کرد که نسل جدید انقلاب ادامه‌دهنده حقیقی راه «حسین فهمیده‌ها» است. این دانش‌آموز کلاس هشتم، قاری، مؤذن و نوحه‌خوان مسجد بود که در کنار تحصیل و حضور در تیم فوتبال، مسیر دفاع و فعالیت جهادی را انتخاب کرد. شجاعت، مسئولیت‌پذیری و لیاقت علمی و نظامی‌اش چنان برجسته بود که همرزمان و فرماندهان در نیروی دریایی سپاه به او لقب «تکاور کوچولوی نیروی دریایی» داده بودند؛ نوجوانی که با کلاشنیکف و کلت مسئولیت نگهبانی‌های حساس ساحلی را بر عهده می‌گرفت و به عنوان ناجی غریق و مربی آموزش نیروها فعالیت می‌کرد.
پدر شهید مهدی بحرانی در مصاحبه‌ای گفته است: «خاطره‌ای در دلم مانده که هیچ‌گاه از یاد نمی‌برم؛ شبی در سنگر، مهدی پای مرا بوسید. وقتی با تعجب پرسیدم چرا این کار را می‌کنی، گفت: «بابا، شنیدم هر کس پای پدرش را ببوسد، به آرزویش می‌رسد.» آن روز نپرسیدم آرزویش چیست، اما امروز می‌دانم که آن آرزو، هرچه بود، او را به مقصد رساند... اگر بخواهم مهدی را برای نسل امروز، تعریف کنم، باید از سه ویژگی بگویم: «ادب، قانون‌مندی و بی‌حاشیه بودن». او اهل هیاهو و دعوا نبود. حتی در رانندگی با موتورسیکلتش، مراقب بود و قانون را رعایت می‌کرد... فرزندم، تکاور کوچک جبهه‌ها بود؛ نه به خاطر قد و قامتش، که به خاطر وسعتِ روحش. او نشان داد که برای بزرگ بودن، شناسنامه ملاک نیست؛ آنچه تعیین‌کننده است، میزان ارادت به حق و ایستادگی در مسیر ارزش‌هاست... مفتخرم که پسری چنین آزاده را در مسیر شهدا تقدیم کرده‌ام.