سردار شهید محمدجواد دل‌آذر، دوم فروردین سال ۱۳۳۷ در شهر مقدس قم چشم به جهان گشود. از همان کودکی همراه پدر، در نماز‌های جماعت شرکت می‌کرد و به محضر علما و مراجع، شرفیاب می‌شد، توفیق زیارت چهره ملکوتی امام خمینی(ره) را نیز یافت.سال ۱۳۵۸ همراه شهید محمد منتظری، به جنوب لبنان رفت و شش ماه به فعالیت و نبرد دلاورانه با صهیونیست‌ها پرداخت. سال ۱۳۵۹ به عضویت سپاه پاسداران درآمد و بعد از گذراندن یک دوره آموزشی کوتاه‌مدت، به سوی جبهه‌های نبرد شتافت و چندین‌بار مجروح شد. در روز‌های ابتدای جنگ با حضور در جبهه‌های دارخوین، سلیمانیه و محمدیه با مسئولیت واحد خمپاره‌انداز، شجاعانه در مقابل دشمن ایستاد. تجربه و آموزش‌هایی که او در دوران حضور در کادر درجه‌داری ارتش کسب کرده بود، در اینجا به کمک او آمد. «شیر دارخوین»، نامی بود که به‌دلیل شجاعت‌ها و دلاوری‌هایش در این مقطع، برای همیشه روی او ماند. سرهنگ علی حاجی‌زاده، از هم‌رزمان شهید دل‌آذر می‌گوید: «خط دارخوین» به «خط شیر» معروف بود و شهید دل‌آذر، فرمانده این محور بود. از ابتدا تا پایان عملیات‌های لشکر ۱۷ علی ابن ابی‌طالب(ع)، در منطقه حضور داشت. نماز شبش ترک نمی‌شد، این را کسی جز افرادی مانند ما که همراهش بودیم نمی‌دانست. مظلوم بود و دل شیر داشت، یک شیرمرد واقعی و شیر لشکر ۱۷ علی ابن ابی‌طالب(ع) بود.» دل‌آذر سرانجام پس از سال‌ها تلاش انقلابی و شرکت در عملیات‌های محرم، رمضان، خیبر، والفجر۴ و بدر و با مسئولیت‌هایی هم‌چون فرماندهی «محور» و «عملیات» لشکر ۱۷ علی ابن ابی‌طالب(ع)، در دوازدهم اسفند سال ۱۳۶۴ در عملیات والفجر۸ در منطقه فاو به شهادت رسید و پیکر پاکش پس از تشییع باشکوه، در گلزار شهدای علی‌بن‌جعفر(ع) قم آرام گرفت.