تربت

تربت کربلا، خاکي آميخته با ((خون خدا)) ست. و شگفت نيست که خون، به خاک، اعتبار بخشد و شهادت، در زمين و در و ديوار، آبرو و قداست بيافريند و خاک کربلا، مهر نماز عارفان گردد و در سجاده، عطر شهادت از تربت حسين، به مشام عاشقان برسد و شفابخش دردها شود.

درس گرفتن از تربت و فرات، تنها در مکتب زيارت ميسر است و سخن خاک را با دل، تنها گوش حسينيان کربلايي مي­شنود.

برداشتن کام نوزاد با تربت و آب فرات، چشاندن طعم جهاد و شهادت به فرزندان و آشنا ساختن ذائقه آنان به محبت اهل بيت و فرهنگ عاشوراست.

تربت سيد الشهدا، هم مسجود فرشتگان و ساجدان است، هم الهام بخش حريت و شهامت، و هم انتقال دهنده فرهنگ شهادت.

تسبيح تربت، قصيده­اي صد بيتي است، واژه­هايش همه عاشورايي، که دانه­هايش همراه ذاکر، ذکر مي­گويد و عطر شهادت را مي­پراکند. کربلاييان با مضمون اين قصيده مقدس همنوايي مي­کنند. دانه­هاي تسبيح تربت، گوهرهايي است که از خاک کوي عشق گرفته شده واز آن نوري تا ملکوت خدا متصاعد مي­شود.

دلهاي دريايي، گوهر تربت را در ساحل عشق، با ((اشک)) شتشو مي­دهند و از زمزم ديدگان بر آن مي­بارند. اين است رمز جلوه و جلاي هميشگي((تربت حسين))!