قرآن دو دسته از احکام و قوانین را بیان می‌کند: 1. قوانین عمومی و کلی نسبت به بشر؛ 2.قوانین خصوصی نسبت به مسلمانان و مومنان.
از دسته اول قوانین می توان به تمام مواردی اشاره کرد که خداوند در آن عنوان «یا ایها الناس» را آورده است. مثلا می فرماید: قُولُوا لِلنّاسِ حُسْناً؛ با مردمان سخن نیکو بگویید.(بقره، آیه 83) یا می فرماید: وَ لا تَبْخَسُوا النّاسَ أَشْیاءَهُمْ؛ در چیزهای مردم کم نگذارید و به تمام و کمال ایفای حق کنید. (اعراف، آیه 85) پس در هر کار و چیزی کم نگذارید و بهترین و برترین و کامل ترین و خوب ترین ها را بدهید.
در این گونه موارد، سخن از مردم است. این مردم ممکن است مسلمان و کافر و منافق، زن و مرد، کودک و جوان و پیر، سیاه و سفید، رومی و ایرانی و یونانی، آسیایی و آفریقایی و اروپایی باشند. پس بدون هیچ تفاوتی با توجه به کرامت بشریت با آنان این گونه برخورد کنید.
این دسته از قوانین، قوانین انسانی و اخلاقی و به یک معنا بین المللی است و اختصاص به گروه و قشر و طبقه و مانند آن ندارد. خداوند در آیه 25 سوره حدید می فرماید: لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَیِّنَاتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْکِتابَ وَ الْمیزانَ لِیَقُومَ النّاسُ بِالْقِسْطِ؛ به تحقیق ما پیامبرانمان را با بینات و دلایل آشکار و روشن فرستادیم و با آنان کتاب و قانون و میزان فروفرستادیم تا مردم قیام به قسط کنند.
در این آیه بیان شده که قیام به قسط و عدالت از مهمترین اهداف بعثت و هدایت های وحیانی الهی است. اینکه مردم بی توجه به دین و مذهب و نژاد و رنگ و مانند آنها، با حقوق خویش آشنا شده و برای عدالت قیام کنند.
دسته دوم قوانینی است که اختصاص به مسلمانان و مومنان و یا زن و مرد و یا کودک و پیر یا حتی اهل کتاب دارد و در آن خطااب به مومنان با عنوان یا ایها الذین آمنوا بیان شده است.