شهید «مصطفی مرادی» نخستین روز مرداد ۱۳۳۹ در ابراهیم‌آباد از روستاهای اراک دیده به جهان گشود. پدر مصطفی قصاب بود، از احکام دین خوب سر درمی‌آورد. مقید بود لقمه‌ای حرام وارد زندگی‌اش نشود. حسابش، حساب بود و قرانی این طرف و آن‌ طرف نمی‌شد. سربازی مصطفی با شروع جنگ تحمیلی مصادف شد. او با درخواست یکی از دوستانش که مسئول جهاد سازندگی مریوان  بود به جهاد منتقل شد تا بقیه خدمت را در آنجا بگذراند. چند ماه از پایان خدمتش می‌گذشت ولی به ‌پای دل، در مریوان مانده بود تا اینکه سر آخر، راهی جنوب شد و کار پشتیبانی را در آنجا بر دوش گرفت. شرکت در چندین عملیات پیاپی والفجر مقدماتی و والفجرهای ۱ تا ۴ با عنوان فرمانده پشتیبانی و تدارکات، از او یک مرد جنگی کارآزموده و تمام‌عیار ساخته بود. تجربه نبردهای گذشته فرماندهان سپاه را به این نتیجه رسانده بود که وجود یک لشکر مستقل مهندسی- رزمی در جنگ، ضروری است. بالاخره با پیگیری‌های «مصطفی» و چند تن دیگر، لشکر مهندسی ۴۲ قدر تأسیس شد. با اینکه خودش جزو مؤسسین لشکر بود، اما به همان فرماندهی پشتیبانی اکتفا کرد.  سرانجام  روز 8 اسفندماه ۱۳۶۵ در نبرد تاریخی کربلای 5 منطقه شلمچه، شرق بصره عراق، در حالی که مسئولیت تدارکات لشکر ۴۲ قدر را بر عهده داشت، به مراد دلش رسید و شهید شد. فرازی از وصیتنامه شهید:این فرصتی که به شما روی آورده است و این فرصت و محیط خیلی گران تمام ‌شده و خون صدها هزار شهید عزیز به زمین ریخته و اگر بخواهیم و از این فرصت استفاده صحیح نکنیم خیانت کرده‌ایم به خون شهدای عزیزی که با همه آرزوها رفتند و جان و خون را نثار کردند. کربلا رفتید ما را فراموش نکنید...!