گربه تا زمانی که گرسنه است، دور و بر صاحبش می‌گردد‌، به چشم و دست او می‌نگرد و میومیوکنان خواهان لقمه‌ای است؛ اما وقتی لقمه‌ای به چنگ آورد، می‌خورد و چنان با غمزه و کرشمه بی‌خیال صاحبش بی‌هیچ شکر و تشکری می‌رود که گویی خدمتی ندیده و کاری برایش انجام نشده که سپاسگزار باشد. بدتر اینکه وقتی دیگری به او لقمه می‌دهد و چند روزی نگهش می‌دارد، اصلا صاحب اصلی‌اش را فراموش می‌کند. از این رو، گفته‌اند: گربه خیلی بی‌چشم و رو است؛ یعنی خیلی نمک نشناس و بی‌وفا است.
گروهی از بندگان خدا مانند گربه ، بی‌چشم و رو هستند. تا زمانی که در مشکل هستند، همیشه خدا خدا می‌کنند و خسته نمی‌شوند، ولی همینکه به حاجت خودشان رسیدند، دیگر خدا را فراموش می‌کنند. خدا در قرآن می‌فرماید: و چون انسان را نعمت بخشیم روى برتابد و خود را کنار کشد و وقتی آسیبى به او رسد دست به دعاى فراوان برمی دارد.
(فصلت، آیه 51)
همچنین می‌فرماید: و هنگامى که بر کشتى سوار مىشوند خدا را پاکدلانه مى‏‌خوانند، ولى چون به سوى خشکى رساند و نجاتشان داد، بناگاه شرک مى‌‏ورزند.
(عنکبوت، آیه 65)
در جایی دیگر نیز می‌فرماید: اگر از جانب خود رحمتى به انسان بچشانیم سپس آن را از وى سلب کنیم قطعا نومید و ناسپاس خواهد بود؛ و اگر پس از محنتى که به او رسیده نعمتى به او بچشانیم حتما خواهد گفت گرفتاریها از من دور شد، بى‏ گمان او بدمست و شادمان و فخرفروش‌است.
(هود، آیات 9 و 10)
اینکه بسیاری از بندگان مانند گربه عمل می‌کنند، شکی نیست، چنان‌که خدا می‌فرماید: وَقَلِیلٌ مِنْ عِبَادِیَ الشَّکُورُ؛ اندکی از بندگانم بسیار سپاسگزار هستند.
(سباء، آیه 13) جالب اینکه وقتی خدا به آنان از باب احسان بلکه اکرام بی‌آنکه درخواستی داشته باشند، همه چیز را می‌دهد، به جای بندگی و شکر نعمت و اقامه نماز و زکات، کرشمه‌کنان از خدا دور شده و پشت می‌کنند و حتی به دامن ابلیس می‌روند و وقتی مشکلی پیش آید به سوی خدا انابه می‌کنند و حتی طلبکار هستند گویی که آنان مالک خدا و خدا مملوک آنان است.