امام باقر(ع) می‌فرماید: رسول خدا(ص) در سفر معراجی خویش بر خلقی از مخلوقات خدا گذر نکرد مگر اینکه اموری دوست داشتنی از آنها دید، از قبیل: بشارت و لطف و سرور، تا اینکه بر خلقی از مخلوقات خدا گذر نمود که به حضرتش التفاتی نکرد و چیزی نگفت. پس حضرتش او را عبوس و چهره درهم کشیده یافت.
پس فرمود: ای جبرئیل! من گذر بر خلقی نکردم جز اینکه بشارت و لطف و شادی از او دیدم، مگر این شخص. کیست این؟ جبرئیل گفت: این مالک، خازن جهنم است که پروردگارش این‌گونه خلقش نموده است. حضرتش فرمود: دوست دارم از او بخواهی که آتش را نشانم دهد. جبرئیل گفت: این شخص محمد رسول خداست، و از من خواسته که از تو بخواهم آتش را نشانش دهی. پس او گردنی از آتش را خارج نمود. (به آتش امر نمود که یک آن سرک بکشد تا دیده شود) پس رسول خدا آن را دید و از آن زمان که آن را دید، خندان نگشت تا آن زمان که خدای عزّوجلّ او را قبض نمود. (1)
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
1- بحارالانوار، ج8، ص 284