از نظر قرآن، برخی از کارها موجب می‌شود تا انسان به عصمت(به معنی مصون ماندن از گناه و نه عصمت مصطلح) دست یابد و از هرگونه خطا و گناه در امنیت باشد. انسان با ازدواج به امنیت ایمانی وارد می‌شود و از گناه و آتش دوزخ در امان می‌ماند. از همین رو در روایات آمده است که ازدواج حافظ دین انسان است. البته هر چه زودتر ازدواج انجام گیرد، امنیت بیشتری را موجب می‌شود. لذا در روایات گاه سخن از حفظ نصف دین و گاه دیگر حفظ دو سوم با ازدواج مطرح است.
رسول اکرم(صلی الله علیه‌وآله) فرمودند: من تزوج فقد احرز نصف دینه؛ هر کس ازدواج کند نیمی از دینش را باز یافته است. (شیخ حر عاملی، وسائل‌الشیعه، آل البیت، ج 20، ص 14)
آن حضرت(ص) همچنین درخصوص ازدواج در آغاز جوانی فرمودند: ما من شاب تزوج فی حداثهًْ سنه الا عج شیطانه یا ویله عصم منی ثلثی دینه؛ هر کس در ابتدای جوانی ازدواج کند شیطان فریاد می‌کند:‌ای وای، دو سوم دین خود را از شر من حفظ کرد.(همان)
از نظر قرآن، نوعی عصمت و روحیه پرهیز از گناه با ازدواج دائم تحقق می‌یابد که حتی با ازدواج موقت به دست نمی‌آید. از این رو خدا از نکاح دائم به‌عنوان عصمت تعبیر کرده و فرموده است: وَلَا تُمْسِکُوا بِعِصَمِ الْکَوَافِرِ؛ پایبند و نگهدارنده زنان کافر نباشید.(ممتحنه، آیه10)
عصام در لغت به معنای پیمان، بند، محافظ و نگه‌دارنده آمده است. شیخ طبرسی در مجمع‌البیان و علامه طباطبایی در المیزان آورده‌اند که «عِصَم» جمع عصمت، در آیه قرآن کنایه از نکاح دائم است؛ زیرا مِعصَم که جمع آن «معاصِم» است به معنای قسمتی از مچ است که زنان، النگو را در آن می‌اندازند. این کار از آنجا که باعث بقا و ماندگاری النگو در دست است و حفظ دائمی آن می‌شود، به عصمت تعبیر شده است.
ازدواج دائم نیز این‌گونه است. بنابراین از نظر قرآن ازدواج دائمی همانند بند و بستی است که موجب حفاظت و نگهداری دائمی شخص و دوری وی از گناه می‌شود؛ زیرا هر یک از همسران از طریق همسر خویش نیازهای جنسی خود را برطرف کرده و از آلودگی و زنا و گناه محافظت می‌شوند.