اين مسئله‏ اى است كه تا نفسانيت انسان هست، خوديت انسان هست، ايثار اسمش هست. من ايثار مى‏ كنم در راه خدا فرزندم را، من ايثار مى‏ كنم در راه خدا جان خودم را. اين، براى ما مهم است و زياد مهم است، براى ابراهيم نيست مسئله اين، ايثار نيست. ابراهيم خودى نمى‏ بيند تا ايثارى كرده باشد، اسماعيل خودى نمى‏ بيند تا ايثار كرده باشد. ايثار اين است كه من هستم و تو هستى و عمل من و براى تو و ايثار. اين، در نظر بزرگان اهل معرفت و اولياى خدا شرك است، در عين حالى كه در نظر ما كمال بزرگى است‏.
صحیفه امام؛ ج19؛ ص49 | جماران؛ 15 شهریور 1363