روزی یكی از شاگردان آیت‌الله قاضی از ایشان می‌پرسد كه ما می‌خوانیم و می‌شنویم كه عده‌ای موقع قرائت قرآن، جلویشان آفاق باز می‌شود و غیب و اسرار برای آنها تجلی می‌گردد، در حالی كه ما قرآن می‌خوانیم و چنین اثری نمی‌بینیم! مرحوم آیت‌الله قاضی ضمن تأمل به ایشان فرموده بود: بلی آنها قرآن كریم را تلاوت می‌كنند با شرایط ویژه، رو به قبله می‌ایستند... سرشان پوشیده نیست، كلام‌الله را با هر دو دستشان بلند می‌كنند و با تمام وجودشان به آنچه تلاوت می‌كنند توجه دارند و می‌فهمند که جلوی چه كسی ایستاده‌اند! اما شما قرآن را تلاوت می‌كنید در حالی كه تا چانه زیر كرسی رفته‌اید و قرآن را روی زمین می‌گذارید و در آن می‌نگرید. 
کتاب: عطش، انتشارات شمس‌الشموس، پاییز 1383، ص44