‏‏تشخیص امام این بود که مشی مبارزاتی باید با آگاهی و حرکت عمومی مردم همگام باشد و شیوه‌های دیگر مبارزاتی، به‌ویژه مشی مسلحانه را معتقد نبودند، لذا با اینکه تمامی مبارزین روحانی و مذهبی به امام فشار آوردند که ایشان حرکت‌های مسلحانه داخلی را تأیید کنند، نپذیرفتند. ما در همین رابطه به ایشان عرض کردیم ممکن است این عدم تأیید و حمایت شما از حرکت‌های مسلحانه اسلامی داخلی منتهی به انزوای روحانیت از صحنه سیاسی و مبارزاتی جامعه شود، زیرا اکنون فضای حاکم بر کشور به نفع این جریان‌های مبارزاتی است و مصلحت ایجاب می‌کند که برای نگهداری مردم و همراهی با جوّ حاکم، این حرکتها را به نحوی تأیید کنید. امام فرمود: «اگر چنانچه تشخیص دهم وظیفه شرعی من این است که در یک دهکده دورافتاده و متروک بروم و انجام وظیفه کنم آن را انجام می‌دهم؛ اگرچه هیچ‌کس به من توجهی نکند و از انظار ساقط شوم. شما بدانید این حرکتها می‌گذرد و آنچه اصالت دارد و حقیقت است خود را نشان خواهد داد.»‏
* حجت‌الاسلام سید محمود دعایی - مجله حوزه- ش 45- ص 84.