بارابارا اسلاوینی در روزنامه واشنگتن‌تایمز نوشت: با وجود واکنش‌های تند بایدن به سیاست فشار حداکثری ترامپ علیه ایران و اعلام آمادگی‌اش برای بازگشت دوباره به برجام که در جریان کمپین انتخاباتی و بعد از پیروزی‌اش به عنوان رئیس‌جمهور بر آن تاکید داشت، امروز رئیس‌جمهور آمریکا از رویکردی منفعلانه پیروی می‌کند در مقابل نیز موضع جمهوری اسلامی ایران، در بهترین حالت، در مورد آینده فعالیت هسته‌ای‌اش، مبهم به نظر می‌رسد.
ایران پس از خروج آمریکا از برجام تحت فشار حداکثری قرار گرفت. با این همه، ایران تلاش کرد با تداوم فروش نفت خود به چین - بازیگری که تحریم‌های ثانوی آمریکا را غیرقانونی می‌داند - و تنوع ‌بخشیدن به سایر مقوله‌های صادراتی و افزایش تولید داخلی، ساختار اقتصادی‌اش را زنده نگه دارد. حال سوالی که ممکن است برای مقام‌های ایرانی مطرح شود، این است که آیا لازم است بعد از این همه مقاومت، دوباره به آمریکا اعتماد کنند و به مفاد توافق هسته‌ای پایبند شوند تا مدت زمانی محدود از فشار تحریم‌ها بکاهند. این سوال، به‌خصوص بعد از آنکه گمانه‌زنی‌ها در باب احتمال انتخاب دوباره ترامپ در سال ۲۰۲۵ افزایش یافت، بیش از هر زمان دیگری، ذهن دیپلمات‌ها و رهبران ایرانی را مشغول کرده است. از همین‌‌رو، امیرعبداللهیان پیشنهاد کرد که دولت بایدن پیشاپیش امتیازهای جدی‌تری را در اختیار ایران قرار دهد. به عنوان نمونه، به تهران اجازه دهد تا به دارایی‌هایش که در بانک‌های خارجی مسدود شده است، دسترسی پیدا کند.
در شرایط کنونی، تهران در تلاش برای افزایش اورانیوم غنی‌شده در سطوحی بالاتر است و همزمان نسل تازه‌ای از سانتریفیوژهای پیشرفته را در اختیار دارد. تهران همچنین همکاری‌هایش با آژانس را کاهش داده است. به نظر می‌رسد، رویکردی که امروز ایران از آن پیروی می‌کند، در حقیقت اهرم فشاری است که تهران درصدد است با توسل به آن، در جریان رایزنی‌های احتمالی، رقیب را تحت فشار قرار دهد. با این همه، نمی‌توان این حقیقت را انکار کرد که افزایش سطح آمادگی ایران در حوزه هسته‌ای، موجب شده تا فعالیت‌های گریز از مرکز هسته ایران، از یک سال به چند ماه یا چند هفته کاهش یابد.
امروز تروئیکای اروپا، بازیگرانی چون انگلیس، فرانسه و آلمان و فراتر از آن اتحادیه اروپا به مواضع تهران اعتراض دارند. با این همه، این گروه از بازیگران، دیگر برای ایران مهم نیستند؛ چرا که این کشورها همان‌هایی‌ هستند که بعد از تحریم‌های تحمیل‌شده از سوی ترامپ علیه ایران، از رویکردی منفعلانه پیروی کرده و به‌رغم اعتراض‌های گاه و بی‌گاه به استراتژی آمریکا، از تجارت با ایران خودداری کردند.
نویسنده در پایان، خواستار تمرکز دولت بایدن روی چین و روسیه برای فشار بر ایران در جهت بازگشت به برجام (البته به شکل دلخواه آمریکا) شده است.