گل روزگار
به بارگاه نگاهت بهار می‌بینم
بهار را بدرت جان نثار می‌بینم
 به بال عشق تو بتوان بر اوج‌ها پر زد
فلک بـه نام تو اندر مدار می‌بینم
 نوای نای دل کعبه جز ولای تو نیست
طواف کوی تو را افتخار می‌بینم
 جمال کعبه ز خال تو آبرومند است
وگرنه سنگ و گِلِ بی‌عیار می‌بینم
 چو سعی بی‌تو یکی پسته‌ایست دور از مغز
نماز بی‌تـو بسی شرمسار می‌بینم
محمد و علی و فاطمه، حسن و حسین
ز چِهر پاک تو مهدی، نگار می‌بینم
 مقام و حجر و حجرناودان و زمزم مهر
چو مُستَجار درت، خاکسار می‌بینم
 به عشق روی تو بوسند حاجیان عرفات
تو را فروغ سماوات یار می‌بینم
 به ‌دور شمع گرانت وقوف و بیتوته است
به سوی خصم تو رمی جمار می‌بینم
 رخ تو چشمه خورشید و دیده‌ام خفاش
ز گرد و خاک معاصی است تار می‌بـینم
 تو آفتاب گران سنگ عرصه امید
جهان به ‌راه تو چشم انتظار می‌بـینم
رخ کریم تو از کعبه می‌دمد فردای
ازین سرای گل روزگار می‌بـینم
 بتاب شمسِ پسِ ابرِ غیب، ‌ای موعود
زمانه در کفِ قومِ شرار می‌بینم
مرحوم استاد شهریار