معلم شهید رضا صیاد، فروردین‌ماه سال ۱۳۳۷در روستای دهنو پشت‌ادیمی زابل دیده به جهان گشود، بعد از پایان تحصیلاتش به استخدام آموزش و پرورش درآمد. در دوران جنگ تحمیلی از طریق بسیج مستضعفین به جبهه‌های نبرد حق علیه باطل اعزام شد و سرانجام ۱۸ اردیبهشت‌ ۱۳۶۶ در آبادان به فیض شهادت نائل آمد.

فرازی از وصیت‌ نامه شهید رضا صیاد:  «همسرم، درود به تو که همچون همسری را در راه خدا فرستادی و هیچ ناراحتی نداشتی و صبر داشته باش و فرزندانم را به رفتار و اخلاق اسلامی دعوت کن و آن‌ها را دلداری بده که ان‌شاءالله در دنیا و آخرت رو‌سفید باشی. از تمام خویشان و اقوام می‌خواهم که ]در سوگواری من[ بر سروصورتشان نزنند چون گناه می‌کنند و وقتی که ‌گریه کردید، برای فرزند زهرا(س) ‌گریه کنید؛ چون در پشت‌ سر ما کسی است که فرزندانم را جمع‌آوری کند، اما در زمان فرزند زهرا(س) تنها حضرت زینب(س) سرپرستی فرزندان اباعبدالله(ع) را داشت و از همکارانم می‌خواهم راه شهیدان را ادامه بدهند؛ مبادا خدای نکرده وسوسه شیطانی در سینه آن‌ها جا بگیرد و به‌خاطر ]اهداف[ دنیوی دست از اسلام بکشید. از شما می‌خواهم که دل به خدا ببندید و اسلام را محافظت کنید و امام امت را تنها نگذارید و به دستوراتش عمل کنید و اسلام را حفظ کنید؛ چون زمانی که اسلام در خطر می‌باشد، ما چطور می‌توانیم به فرائض دینی خودمان عمل کنیم و پیرو نفس خود نباشیم. حرکت کنید، بیایید رزمندگان را در صحنه نبرد مشاهده کنید که با توکل به خدا چه پیروزی‌هایی به دست می‌آورند.»