۱۸۳ - مرحوم شهریار : در آرزوی طلعت ماهش ۱۴۰۴/۱۱/۱۳
در آرزوی طلعت ماهش
۱۴۰۴/۱۱/۱۳
در آرزوی طلعت ماهش
دلــم شکستی و جـانم هنــوز چشم به راهت
شبـــی سیـاهم و در آرزوی طلعت مــــاهت
در انتظار تو چشمم سپید گشت و غمی نیست
اگــر قبــول تــو افتــد فــدای چشم سیـاهت
ز گــرد راه بــرون آ کــه پیـــــر دست به دیوار
به اشــک و آه یتیمـــان دویــده بر ســر راهت
بیـــا که این رمــد چشم عـاشقان تـو ای شـاه
نمــی‌رمد مگــر از تــوتیای گــرد سپــــاهت
بیا که جــز تــو سـزاوار ایــن کلاه و کمر نیست
تــویی که ســوده کمــربند، کهکشان به کـلاهت
جمــال چــون تو به چشم و نگـاه پاک توان دید
به روی چـون منـی الحـق دریغ چشم و نگاهت
بــرو به کنــج خـــراباتت ای نـــدیم گــدایان
تـو بختت آن نه که راهی بود به خلــوت شاهت
در انتظار تــو می‌میـــرم و در ایــن دم آخــر
دلم خوش است که دیدم به خواب گاه به گاهت
اگر به بــاغ تو گل بر دمیــد و من به دل خــاک
اجــازتی که ســری بر کنــم به جــای گیاهت
تنـــور سینه ما را ای آسمــان به حـــذر باش
که روی مــاه سیــه می‌کنــد به دوده آهت
کنــون که مــی‌دمد از مغــرب آفتــاب نیابت
چــه کوه‌های سـلاطین که می‌شود پر کاهت
تــویی که پشت و پنــاه جهــادیان خــدایی
که سر جهـاد تـویی و خداست پشت و پناهت
خــدا وبال جــوانی نهــد به گــردن پیــــری
تو شهــریار خمیــــدی به زیـــر بار گنــاهت
استاد محمد‌حسین بهجت تبریزی (شهریار)