۱- آقای اکبر رضائی معاون محترم سازمان حج و زیارت با اشاره به مسدود بودن مسیر هوائی و توقف پروازهای بین‌المللی در جریان جنگ اخیر‌، اعلام کرد که «‌امسال تعداد ۳۰ هزار و ۶۷۲ زائر ایرانی از طریق مرز زمینی برای انجام مناسک حج تمتع به عربستان اعزام می‌شوند‌».

۲- نگارنده این سطور فقیه نیست و از این روی اظهار نظر درباره حج که از مصادیق فقه اسلامی است بیرون از حوزه دانسته‌های اوست اما‌، در پاره‌ای از موارد‌، مسائل فقهی با مسائل سیاسی آمیخته می‌شوند و به نظر می‌رسد که حج امسال یکی از همان موارد و نمونه‌ها باشد.‌ توضیح آنکه با کمال تاسف‌، سرزمین وحی تحت حاکمیت یک نظام دست‌نشانده آمریکاست و در جنگ جنایتکارانه اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران اسلامی نقش یک کارگزار بی‌اراده و تحت اختیار آمریکا و اسرائیل را داشته و دارد. اکنون این سؤال در میان است که برای حفظ جان و سلامت حجاج عزیز کشورمان چه تضمینی وجود دارد؟! و از کجا معلوم که در بحبوحه جنگ به عنوان «‌سپر انسانی»! و یا «گروگان‌»! مورد سوءاستفاده دشمن قرار نگیرند؟!

۳- پای سخن که به «‌تضمین» می‌رسد‌،‌ پرسش دیگری شکل می‌گیرد و آن‌، این که چه کسی قرار است برای حفظ جان حجاج کشورمان و عدم سوءاستفاده از حضور آنان در عربستان تضمین بدهد؟! تکلیف آمریکا و رژیم صهیونیستی که نا‌گفته معلوم است. این دو دولت پلید بارها نشان داده‌اند که به هیچ عهد و پیمان و خط قرمزی پایبند نیستند و اما‌، اگر اخذ تضمین از دولت عربستان مورد نظر باشد که با جرأت و قاطعیت می‌توان گفت دولت آل‌سعود در اختیار آمریکا و اسرائیل است و از خود کمترین اختیاری ندارد که تضمین بدهد و اگر هم بدهد اجازه عمل به تعهد و تضمین خود را نخواهد داشت‌! 

۴- بعد از جنایت هولناک دولت وقت آل‌سعود در سال ۱۳۶۶ که قتل عام وحشیانه حجاج ایرانی را درپی داشت‌، اعزام حجاج ایرانی به حج برای سه سال متوالی متوقف شد که نشان می‌دهد در برخی از شرایط می‌توان و مصلحت ایجاب می‌کند که انجام حج واجب نیز متوقف شود.
گفتنی است که حمله پلیس عربستان به حجاج ایرانی در سال ۱۳۶۶ هم برای جلوگیری از مراسم برائت از مشرکین و شعار‌های مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل حجاج بود.

۵- آنچه در این وجیزه آمده‌، بررسی چند احتمال است و از آنجا که اهمیت احتمال به موضوع احتمال باز می‌گردد و موضوع احتمال یاد شده از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، اشاره به آن ضروری به نظر می‌رسید و اما، بدیهی است که تصمیم نهائی با مسئولان دلسوز و محترم نظام است.

حسین شریعتمداری