امروز با چهلمین روز شهادت امام شهیدمان حضرت آیت‌الله‌العظمی امام خامنه‌ای (قدس‌الله نفسه‌الزکیه‌) همزمان است. ابر مردی از فرزندان سیدالشهدا‌(ع) و نفس زکیه‌ای که آسمانی بود و صبحگاهی از ماه میهمانی خدا به ملاء اعلی رفت. امتش با دل‌های داغدار و چشمان اشکبار به سوگش نشستند و لب‌ها در ماتم از دست دادنش به ترنم سرودند «‌شرمنده‌ام که بی‌تو نفس می‌کشم هنوز‌... تا زنده‌ام بس است همین شرمساریم‌»‌... اینک به سروده‌ای از شاعر گرانقدر آقای افشین علا اختصاص می‌دهیم:
‌می‌خواهم از خدا به تو ملحق کند مرا
در کسب این مقام، موفق کند مرا
جان مرا بگیرد و ‌ای نفس مطمئن!
در خویش، چون تو فانی مطلق کند مرا‌
ای قامت بلند تو، چون پرچم حسین
در تار و پود تو نخ بیرق کند مرا
از اسم من دو حرف بکاهد، سپس به میم
نامم «امین» شود، ز تو مشتق کند مرا
مثل غبار تا بنشینم به دامنت
گردی بر آن مجسمه‌ حق کند مرا
بینم اگر دوباره در آن رخت آبی‌ات
این فیض، رشک گنبد ازرق کند مرا
تو در کدام ساحل غفران غنوده‌ای؟
سویت مگر سوار به زورق کند مرا
جسمت خدا نکرده اگر شرحه شرحه شد
چون پاره‌های جسم تو منشق کند مرا
مرگ تو خواستند، بمیرم! مگر که مرگ
تا حشر دور از این همه احمق کند مرا