امیر سپهبد شهید سید عبدالرحیم موسوی، برخاسته از دل کوچه‌های شهر مقدس قم، از همان آغاز زندگی با مفهوم تلاش، خدمت و مردانگی آشنا شد. او در کنار پدر، نخستین درس‌های ایثار را آموخت و هنوز جوانی‌اش به شکوفه ننشسته بود که در سال ۱۳۵۸ لباس خدمت در ارتش جمهوری اسلامی ایران را بر تن کرد. با شعله‌ور شدن آتش جنگ، راهی کردستان شد و در لشکر ۲۸، بی‌پروا سینه در برابر خطر سپر کرد؛ آغازی بر سال‌ها حضور در خط مقدم دفاع. از کوه‌های پرصلابت غرب کشور تا دشت‌های سوزان خوزستان، حضور پررنگ او در گروه ۳۳ توپخانه و عملیات‌هایی چون والفجر، بیت‌المقدس و نصر، برگ‌هایی روشن از دفتر رشادت‌هایش را رقم زد. مسیر حرفه‌ای‌اش با دانش و تجربه آمیخته بود؛ چنان‌که با تحصیل در مقطع دکتری مدیریت دفاعی از دانشگاه عالی دفاع ملی، دانش نظری را در کنار کارنامه‌ عملی خود استوار ساخت. امیر موسوی در مسئولیت‌های متعدد فرماندهی، از دانشگاه افسری امام علی(ع) تا مرکز مطالعات راهبردی ارتش، سپس ریاست ستاد مشترک و جانشینی فرمانده کل ارتش، همواره نقشی مؤثر و مسئولانه ایفا کرد. او پس از شهادت سرلشکر پاسدار محمد باقری، در جایگاه رئیس ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، بار دیگر در مسیر خدمت گام نهاد. سرانجام، در پی تجاوز رژیم صهیونیستی و آمریکا، در اولین روز جنگ رمضان امیر سید عبدالرحیم موسوی همراه با جمعی دیگر از فرماندهان به شهادت رسید؛ و نامش در شمار آنان قرار گرفت که با زندگیِ سرشار از تلاش و مسئولیت‌پذیری، نشانی ماندگار بر صفحه روزگار نهاده‌اند.