برخی مردان، نامشان با شکوهِ ساختن و شکفتن گره خورده است؛ آنان که در سکوت آزمایشگاه‌ها و خلوت تحقیق، پایه‌های اقتدار یک ملت را بنا می‌کنند. سردار شهید سید حسین جبل‌عاملیان، رئیس سازمان پژوهش و نوآوری دفاعی (سپند)، از جمله این دانشمندان مجاهد بود که نهم اسفند ۱۴۰۴، در حمله کینه‌توزانه دشمن آمریکایی-صهیونیستی به تهران، در کنار وزیر دفاع به آرزوی دیرین خود رسید و شهد شیرین شهادت را نوشید. این سردار دانشمند که پیش از این در کسوت ریاست سازمان صنایع دریایی، نقشی کلیدی در ارتقای توان رزم دریایی کشور داشت، در سنگر «سپند» به مصاف دشوارترین فناوری‌های لبه دانش رفت. او که از سوی دشمن به عنوان یکی از چهره‌های حیاتی در توسعه تسلیحات پیشرفته شناخته می‌شد، در وصیت‌نامه تأمل‌برانگیز خود، ریشه عقب‌ماندگی جوامع اسلامی را در دوری از تحقیق و ابتکار علمی می‌دانست. شهید جبل‌عاملیان با نگاهی توحیدی و بر اساس آیه شریفه «إِنَّ اللهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ»، بر این باور استوار بود که استقلال سیاسی تنها در سایه استقلال علمی و عبور از مصرف‌گرایی فناوری حاصل می‌شود. او که آرزو داشت سهمی در تحقق انقلاب علمی و صنعتی ایران معاصر داشته باشد، با ایثار خون خود، مسیر خودباوری را برای دانشمندان جوان وطن ترسیم کرد. ارتش رژیم صهیونیستی تصور می‌کرد با حذف فیزیکی این پیشکسوت برنامه‌های توسعه‌ای، چرخ پیشرفت ایران را متوقف می‌کند؛ غافل از آنکه اندیشه حاکم بر «سپند» و میراث علمی جبل‌عاملیان، امروز به سلاحی بُرنده‌تر در دست رهروان او تبدیل شده است. یاد این مجاهد شاکر و عالم خستگی‌ناپذیر در جریده حماسه‌های علمی این مرز و بوم جاودان خواهد ماند.