رئیس رژیم تروریست آمریکا با اذعان به توان موشکی ایران گفت: آنها اکنون موشکی دارند که می‌تواند به اروپا برسد. قرار نبود چنین سلاحی داشته باشند، ما نمی‌دانیم از کجا آورده‌اند!
دونالد ترامپ، رئیس رژیم تروریست آمریکا بامداد سه‌شنبه (5 آبان ماه) به توان موشکی جمهوری اسلامی ایران اذعان کرد.
وی با بیان اینکه ایرانی‌ها سلاح‌های فوق‌العاده‌ای می‌سازند، اظهار داشت: «آنها افراد بسیار باهوشی هستند، ولی ما آنها را شکست دادیم. ایرانی‌ها اکنون موشکی دارند که می‌تواند به اروپا برسد. قرار نبود چنین سلاحی داشته باشند، ما نمی‌دانیم از کجا آورده‌اند!»
رئیس‌جمهور متجاوز آمریکا ادعا کرد که ایران سلاح اتمی داشت، شهرهای ایالات متحده از جمله سن‌دیه‌گو و لس‌آنجلس را هدف قرار می‌داد. ترامپ درباره یادداشت تفاهم با ایران مدعی شد: «ما یک آتش‌بس کوچک برقرار کردیم که من هرگز آن را خیلی دوست نداشتم. آن را اتلاف وقت می‌دانستم. آتش‌بس فقط اتلاف وقت بود».
به گزارش فارس، وی برای کوچک‌نمایی درباره افزایش قیمت انرژی در آمریکا، ادعا کرد: «من فکر می‌کردم قیمت نفت خیلی خیلی بالاتر خواهد رفت و من کاملاً آماده بودم که این کار را انجام دهم. ما واقعاً چاره دیگری نداشتیم».

اقتصاد غرب؛  نشانه حق وتوی ایران بر تنگه هرمز

ادعای باراک اوباما، رئیس‌جمهور اسبق دموکرات مبنی بر اینکه «ایران در تنگه هرمز حق وتو دارد»، این روزها نه‌تنها در محاسبات نظامی، بلکه در گزارش‌های رسمی اندیشکده‌های غربی به عینی‌ترین شکل ممکن اثبات شده است. موشک‌های راهبردی «هرمز» اکنون پیام صریحی فرستاده‌اند؛ اینکه برد بازدارندگی ایران نه‌تنها پایگاه‌های آمریکا و کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، بلکه اقتصاد اروپا و آمریکا را کاملاً هدف قرار داده است.
در این میان، سیاست جنگ‌طلبانه و فشارهای حداکثری ترامپ قمارباز علیه جمهوری اسلامی ایران برای تضعیف تهران، نتایجی کاملاً معکوس به بار آورده و اکنون صورت‌حساب سنگین آن مستقیماً از جیب شهروندان آمریکایی پرداخت می‌شود.
بر اساس گزارش تازه «مرکز تحقیقات انرژی و هوای پاک» (CREA) در فنلاند، از زمان آغاز بحران در ۲۸ فوریه، بستن عملی تنگه هرمز و محاصره آن توسط ایران، سوخت در بازار جهانی را به آتش کشیده است. طبق این گزارش، هر مصرف‌کننده آمریکایی به‌طور متوسط ۴۷۱ دلار هزینه اضافی برای سوخت پرداخته؛ در حالی که میانگین جهان حدود ۶۰ دلار بوده است.
آمریکایی‌ها به دلیل وابستگی به خودروهای پرمصرف، مسافت‌های طولانی و کندیِ در گذار به خودروهای برقی (با سهم ناچیز ۷.۳ درصدی در برابر ۵۷ درصد چین)، بیشترین آسیب را دیده‌اند.
جهش قیمت نفت خام، افت شدید ظرفیت پالایشی خلیج‌فارس و خروج توان پالایشی منطقه بر اثر ضربات هوشمندانه ایران، قیمت گازوئیل را به بالاترین سطح تاریخ و بنزین را به اوج بی‌سابقه رسانده است.
در حالی که واشنگتن مدعی است این هزینه‌ها «بهای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای» است، طولانی شدن بحران نشان داد محاسبات کاخ‌سفید کاملاً اشتباه بوده است. برخلاف کشورهایی چون چین که با کاهش مصرف، شوک قیمتی را مهار کردند، صرفه‌جویی ناچیز ۵.۷ میلیارد دلاری آمریکا هیچ دردی از آن‌ها دوا نکرده است.
نتیجه واضح است؛ افزایش تولید نفت جایگزین کاهش نیاز نیست، اقتصاد غرب نشانه حق وتوی ایران بر تنگه هرمز است. سیطره ایران بر تنگه هرمز معادله قدرتی است که هیچ تحریم و فشاری قادر به تغییر آن نخواهد بود.

تحقیر «اعراب»؛ سیاست آشکار و مداوم آمریکا

«گاو شیرده»، تعبیری است که ترامپ در وصف «عربستان» به کار برد؛ با این حال «محمد بن سلمان» برای توجیه افکار عمومی و نادیده گرفتن این تحقیر گفت: «هر دوستی حرف‌های خوب و بد می‌زند... حتی در خانواده‌تان هم سوءتفاهم پیش می‌آید». 
به اعتقاد سیاستمداران آمریکایی، عربستان منبع تأمین مالی (گاو شیرده) و جبران کسری بودجه است نه شریک تجاری یا متحدی راهبردی؛ با این وجود، «محمد بن سلمان»، ولیعهد عربستان سعودی در 3 اکتبر 2018 طی گفت‌و‌گو با «بلومبرگ» اظهار داشت: «من عاشق کار کردن با او هستم». 
او در پاسخ به این پرسش که «با سخنان نامتعارف و تحقیرها چه می‌کنید؟»، گفت: «باید بپذیرید که هر دوستی حرف‌های خوب و بد می‌زند. نمی‌توانید انتظار داشته باشید صددرصد دوستانتان فقط از شما خوب بگویند؛ حتی در خانواده‌تان هم سوءتفاهم پیش می‌آید. ما هم این موضوع را در همین چارچوب قرار می‌دهیم». 
سیاست رفتاری آمریکا و ترامپ در قبال اعراب و عربستان هنوز تغییر نکرده و روز به ورز بیشتر می‌شود؛ نمونه اخیر این سیاست رفتاری و رویکرد تحقیرآمیز در اظهارات «رابرت اف. کندی جونیور»، وزیر بهداشت و خدمات انسانی آمریکا در گردهمایی انتخاباتی جمهوری‌خواهان در «گرند رپیدز» ایالت «میشیگان» قابل مشاهده است. 
26 اکتبر 2026 یعنی 2 روز قبل، وزیر بهداشت آمریکا در گردهمایی انتخاباتی جمهوری‌خواهان، گفت: «۵۰۰ میلیون عرب در جهان وجود دارد؛ اما آن‌ها در علم دستاوردی ندارند، برنده جایزه نوبل نمی‌شوند، جایزه فیلدز را نمی‌برند، جایزه ولف را کسب نمی‌کنند و ادبیاتی هم تولید نمی‌کنند». 
نگاه ابزاری آمریکا به عربستان غیرقابل انکار است اما این نگاه اخیراً از حدود و ثغور جغرافیایی فراتر رفته و نژاد عرب در تیررس مقامات آمریکایی قرار گرفته است؛ آیا واکنش سایر کشورها و اعراب منطقه نیز مانند «محمد بن سلمان» متکی بر توجیه و نادیده گرفتن خواهد بود؟ 
به نظر می‌رسد که اعراب منطقه قربانی زیاده‌خواهی‌های رژیم صهیونیستی و سیاست‌ حمایتی آمریکا از اسرائیل شده‌‌اند اما در یک نامعادله، و تناقض مشهود، برخی از دولت‌های عربی سنگ ترامپ و نتانیاهو را به سینه می‌زنند.