نویسنده: فاطمه فرد
يكي از سرلشكران ارتش در سال 57 در نامه‌اي به مسئولان نشريات مختلف مي‌نويسد:
«... در روزگار وارونه ما كار به جايي رسيده است كه عنصر هزارپيشه‌اي به نام ميمندي‌نژاد براي خودش نشريه‌اي دست و پا كرده و به جاي روشن ساختن افكار عمومي و انعكاس واقعيات و گسترش دانش و آگاهي مردم، هدفي جز زير پا نهادن واقعيات و لكه‌دار ساختن نام پاك خدمتگزاران اين مرز و بوم ندارد.
به ياد دارم همين موجودي كه دارد زندگي سردار بزرگ ايران و سردودمان سلسله پهلوي را رقم مي‌زند، همان شخصي است كه به خرج مردم اين مملكت به خارج رفت و بيطار [دامپزشك] شد و وقتي كه مراجعه كرد، اولين اقدامش حمله كردن به نواميس ارتش شاهنشاهي بود و در روزنامه «مرد امروز» ‌زير عنوان « در سر طويله‌هاي ارتش » از نوشتن هيچ ياوه‌اي و از هيچ نوع اهانت به سربازان دلير اين مملكت امتناع نكرد و هنگامي كه تحت تعقيب قرار گرفت... با همكاري رزم‌آرا از چنگال دو سال كيفر رهايي يافت.
امروز براي نگارنده و همه وطن‌پرستان و شاهدوستان موجب تأسف است كه عناصري نظير ميمندي‌نژاد هنوز رفتار خائنانه خود را ترك نگفته‌اند و ضمن آنكه زندگي اعليحضرت رضاشاه كبير را مي‌نويسند از بزرگي و عظمت و اقتدار و اعتبار بريتانياي كبير سخن مي‌گويند تا به هدف اصلي خود كه چيزي جز جيره‌خواري و سرسپردگي نيست، دست بيابند.»12
وي در اين نامه به اسلام‌ستيزي ميمندي‌نژاد نيز اشاره كرده و مي‌نويسد:
« كار روزگار ما به جايي كشيده كه يك عنصر خائن... در عين بي‌اعتقادي به شعائر مقدس اسلامي و مذهب اثني‌عشري، از اسلام دم مي‌زند»13
وي در پايان به اين وجه وجودي ميمندي‌نژاد كه همه بر آن اتفاق قول داشتند، اشاره مي‌كند كه:
«هيچ موجودي را نديده و نشناخته‌ا[م] كه مورد تأييد ميمندي‌نژاد باشد و طبيعي است كه عكس اين واقعيت نيز مصداق دارد و هيچ موجودي را نديده و نشناخته‌ام كه براي اين عنصر هزار چهره مستغرق در آلودگي و تباهي و كينه‌توزي كوچك‌ترين احترامي قائل باشد...»14
ميمندي‌نژاد علي‌رغم آنكه « سپيد و سياه» ‌را متعلق به خود مي‌دانست و هرچه مي‌خواست در آن مي‌نوشت، اما اين مسئله او را راضي نمي‌كرد. بنابراين در نشريه دنياي علم مشغول به كار شد و به فاصله كمتر از 5 ماه پس از مدير مسئولي و سردبيري هفته‌نامه ادبي، علمي و فني « دنياي علم» به صاحب امتيازي دكتر جلال مصطفوي ـ از مؤسسين نشر فراماسونري كاوه‌15 ـ تقاضاي امتياز هفته‌نامه سياسي، اجتماعي، تاريخي، علمي، ادبي، اقتصادي «رنگين‌كمان» را كرد كه به فاصله 7 روز در 8/11/1346 به تصويب تيمسار رياست ساواك رسيد.
ميمندي‌نژاد كه مانند بسياري از روشنفكران آن دوره از عضويت حزب توده خارج شده بود، در نشريه جديد خود طي كمتر از يك سال آن‌چنان مقالات ضد كمونيستي منتشر مي‌كرد كه ساواك را به وجد آورد، در سند مورخه 17/7/1347 ساواك آمده است:
«مقالات ضدكمونيستي مجله مذكور [رنگين كمان] بسيار محكم و قاطع بوده و حتي مي‌توان گفت روشي كه اين مجله در پيش گرفته است تاكنون در هيچ يك از روزنامه‌ها و مجلات كشور مشاهده نگرديده. در صورتي‌كه اين وضع به طور مستمر ادامه پيدا كند،‌ بدون شك... در مقابل تبليغات كمونيستي مؤثر و حربه خوب و قابل توجهي به شمار خواهد رفت.
نظريه: با عرض مراتب فوق و به منظور تقويت مجله ياد شده بالا و به خاطر ترغيب و تشويق صاحب امتياز آن به ادامه راهي كه در پيش گرفته است، پيشنهاد مي‌گردد در صورت تصويب ]به[ وسيله دفتر ضد اخلالگري يا به هر نحو ديگري كه مقتضي مي‌دانند، كمك مؤثر نسبت به بقای اين نشريه معمول گردد.
[در هامش نامه آمده است]: آقاي ثابتي16 مذاكره فرمايند. 2/7
در اجراي مذاكره با آقاي دكتر ميمندي‌نژاد و نيز ملاقات و ترتيباتي براي كمك به مجله وي داده شد. ثابتي 6/7/47. »17
حمايت ساواك از اين همكار فعال تا آخرين روزها ادامه داشت كه در ذيل به چند مورد اشاره مي‌شود.
در سند مورخه 10/12/1350، نخست‌وزيري وقت به اعتراضي كه در نشريه شماره 18 رنگين‌ كمان به نرخ مكالمات تلفن شده اعتراض كرده و رياست ساواك نيز پيرامون نويسنده مطلب از ساواك استعلام نموده است.
در گزارش‌ ساواك پيرامون نويسنده اين مطلب آمده است:
«... نويسنده مطالب يادشده محمدحسين ميمندي‌نژاد صاحب امتياز مجله مذكور بوده كه از همكاران ساواك و نيز مورد توجه دفتر ويژه اطلاعات مي‌باشد.»18