در ماه رمضان با بی‌حالی به سمت خانه‌ام حرکت می‌کردم که امام حسین(ع) را در حال خارج شدن از مسجد دیدم. آن چند نفر نیز مثل همیشه همراهش بودند. سرعتم را بیشتر کردم تا به آنان برسم، داد زدم صبر کنید کارتان دارم. با شنیدن صدای من ایستادند. سعی می‌کردم روحیه‌ام را بالا نشان دهم و از خود سستی بروز ندهم، به آنان رسیدم و گفتم: به‌به دوستان عزیز حالتان چطور است، نماز و روزه‌تان قبول باشد و خدا تندرستی بدهد.
امام حسین(ع) در جوابم گفت: خدا به تو نیز تندرستی بدهد و نماز و روزه تو هم قبول باشد. عذر می‌خواهم که مزاحم‌تان شدم، مطلبی را باید به عرض شما برسانم. امام حسین(ع) فرمود: بهتر نبود اول سلام می‌کردی و بعد احوالپرسی؟ سلام کردن بر هر حرفی مقدم است. حال بفرما گوش می‌کنم. مطلبم را گفتم و از او راهنمایی خواستم و او نیز مثل برادری دلسوز مرا راهنمایی کرد. در همین بین یکی از افراد گفت: راستی چرا می‌گویند: اول سلام، دوم کلام.
امام حسین(ع) در جوابش گفت: سلام کردن مستحب است اما جواب آن واجب. برای کسی که سلام می‌کند شصت و نه ثواب و حسنه می‌نویسند و برای جواب‌دهنده یک حسنه. پس در حالی که داشتم خداحافظی می‌کردم فرمود: بخیل‌ترین افراد کسی است که به خودش بخل بورزد و ثواب سلام را از دست بدهد. خداحافظی کردیم و از هم جدا شدیم. در راه با خود می‌اندیشیدم جد بزرگوارش حضرت محمد(ص) نیز با سلام کردن حتی به کودکان علاوه بر اینکه درس زندگی می‌داد، بیشترین ثواب را نیز می‌برد. (1)
______________________
1- تحف‌العقول، ص 248