انسان رشید کتاب‌ها و مطالبی را که برای خود لازم می‌داند جمع می‌کند، آنها را مکرر مطالعه و دسته‌بندی و سپس خلاصه می‌کند، خلاصه را یادداشت می‌کند و به حافظه می‌سپارد بعد به موضوع دیگر می‌پردازد. چنین فردی اگر حافظه‌اش ضعیف هم باشد، از آن حداکثر استفاده را می‌کند و مثل کسی می‌شود که کتابخانه منظمی با قفسه‌های مرتب دارد، کتابخانه‌ای که هر قفسه‌اش به کتاب‌های معینی در رشته خاص مربوط می‌شود. به طوری که هر کتابی را بخواهد، فورا دست می‌گذارد روی آن و آن را می‌یابد، اما اگر غیر از این باشد، همانند آدمی است که کتابخانه‌ای با هزار ها کتاب داشته باشد. اما کتاب‌ها را روی یکدیگر ریخته است. هر وقت کتابی را بخواهد دو ساعت (حداقل) باید دنبالش بگردد تا پیدا کند. (1)
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
انسان و سرنوشت، شهید مرتضی مطهری (ره)، ص 144