(بدان ای سالک راه خدا!) تفکر و بیداری مایه تنبه و بیداری و عبرت و بصیرت است. البته نه هر تفکری. اندیشه‌ای که در آن عمق‌نگری و حقیقت‌گرایی باشد، نه سطحی‌نگری و ظاهر‌بینی و توأم با دنیاپرستی و ریاست‌طلبی مانند تفکر عمرسعد که از سر شب تا صبح فکر کرد بعد به این نتیجه رسید که: آدم عاقل نقد را با نسیه معاوضه نمی‌کند! دنیا و ریاست ملک ری نقد است و بهشت و دوزخ نسیه. لذا آماده جنگ با امام‌حسین(ع) شد. قرآن‌کریم به این‌گونه متفکران نفرین می‌کند، «انه فکر و قدر فقتل کیف قدر» او (برای مبارزه با قرآن) اندیشه کرد و مطلب را آماده ساخت. مرگ بر او باد! چگونه (برای مبارزه با حق) مطلب را آماده کرد. (مدثر 18 و 19)