خداوند دنیا را به گونه‌ای آفریده که انسان بتواند در آن بازی کند؛ بی‌آنکه خود خداوند بازی داشته باشد و بازیگری کند. به سخن دیگر، خداوند حکیم، حکیمانه دنیا را آفریده است. حکمت الهی آن است که انسان و جنیان در این دنیا به عبادت اشتغال داشته و خود را از این طریق به تقوای الهی و مراتب شهود غیب و ملکوت و یقین برسانند.(ذاریات، آیه 56؛ بقره، آیات 21 و 282)
از نظر قرآن، این انسان در دنیا به سبب ویژگی‌های دنیوی همانند کودکی است که خسته می‌شود و نیازمند استراحت است. در مدرسه برای آنکه کودکان پس ازتجدید قوا به درس بپردازند، پس از کلاس، یک بخشی را برای استراحت و بازی می گذارند تا کودکان دوباره برگردند و درس بخوانند. این بازی برای کودکان از باب حکمت است؛ اما مدیر مدرسه خود بازی نمی کند.
خداوند درباره زندگی دنیوی این گونه می‌فرماید: وَ مَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاّ لَعِبٌ وَ لَهْوٌ؛ زندگی دنیوی چیزی جز بازی و سرگرمی نیست.(انعام، آیه 32) پس برای مردم ابزارهای بازی و سرگرمی فراهم شده؛ ولی خود خداوند بازیگری نمی‌کند. او همانند مدیر و ناظم مدرسه، اسباب و ابزار بازی را فراهم می‌آورد ولی خود بازی و بازیگری نمی کند. از این رو می فرماید: وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاء وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَاعِبِينَ؛ ما آسمان و زمین و آنچه در میان آنهاست را از روی بازی نیافریدیم!.(انبیاء، آیه 16؛ و نیز نگاه کنید: دخان، آیه 38)
البته اکثریت انسان‌ها این گونه هستند که همانند کودکان نیازمند بازیچه کودکانه و بازی هستند؛ اما امام معصوم‌(ع) این گونه نیست؛ چنانکه امام صادق(ع) در وصف صفات امام می‌فرماید: مَنْ لَا يَلْهُو وَ لَا يَلْعَبُ‌؛ امام کسی است که لهو و لعب ندارد.(کافی، اسلامیه، ج 1، ص 311)