(بدان ای سالک راه خدا!) انسان به خاطر اقتضای فطرتش، طالب کمال است، یعنی به جوهره وجودی هر انسانی، این گرایش آمیخته شده و از خمیره خلقت او جدا نیست که طالب کمال است. قدرت هم از مصادیق کمال است، و انسان  به دنبال هر چیزی که قدرت او را افزایش دهد، می‌رود، حال ممکن است که هواهای نفسانی امر را بر انسان مشتبه کند و مال یا جاه را به عنوان ابزار قدرت برای وی مطرح نماید که این کاملا غلط است. لذا اگر کسی با داشتن مال یا جاه احساس قدرت و کمال کند، دچار خیالات و توهم شده است، چرا خیال می‌کند آن چیزی را که در فطرتش بوده پیدا کرده است، ولی در واقع هیچ‌گاه با مال و مقام آرام نمی‌گیرد.(1)
______________________
1- رسائل بندگی (حب به دنیا) آیت‌ا... شیخ مجتبی تهرانی(ره)، ص 332