برنامه‌های حساب‌شده زندگی امام
امام برای کار روزانه‌شان جدولی داشتند که خود ایشان آن را تهیه کرده بودند. در آن جدول کارهای همه ساعات شبانه‌روز امام درج شده بود، بجز ساعاتی از شب که ایشان برای نماز شب و راز و نیاز با خدا از خواب برمی‌خاستند. امام همیشه از ساعت 2 نیمه شب تا 4 صبح برای نماز شب و عبادت برمی‌خاستند. برنامه زندگی‌شان یک برنامه حساب‌شده‌ای بود که لحظه‌لحظه آن حساب داشت، حتی ایشان در مواقعی که کسالت و مریضی داشتند نیز برنامه‌هایشان تغییر چندانی نمی‌کرد.
* حجت‌الاسلام انصاری کرمانی، روزنامه رسالت، 1372/3/9
صحبت با نامحرم
امام صحبت بی‌مورد زن‌ها با نامحرم را ضرورت نمی‌دیدند؛ مثلاً در خانه خودشان وقتی که یکی از نوه‌های پسرشان مکلف می‌شد، دیگر با آنها در یک اتاق نمی‌نشستیم. البته جالب اینجاست که وقتی ما نزدشان بودیم نمی‌گفتند که ما از اطاق بیرون برویم، بلکه به او (نوه پسر) می‌گفتند بیرون برود. یا اگر من پهلوی ایشان بودم و نوه مکلف شده‌شان که مثل پسر خودم بود می‌خواست وارد اتاق شود می‌گفتند: «کسی اینجا هست».
* خانم فاطمه طباطبایی، ویژه‌نامه روزنامه اطلاعات، 69/3/14
چرا جلوتر از پدر وارد شدی؟
یک بار پس از ملاقاتی که با امام داشتم، یکی از مسئولان به همراه پدر مسنش به محضر امام شرفیاب شد، پس از اینکه از محضر امام بیرون آمد به من گفت: وقتی خواستم به حضور امام برسم من جلو افتاده بودم و پدرم به دنبال من وارد شد، به هنگام تشرف، پدرم را به امام معرفی کردم، ایشان نگاهی کرده و پرسیدند: این آقا پدر شما هستند؟ عرض کردم بله، حاج آقا فرمودند: پس چرا شما جلوی ایشان راه افتادی و وارد شدی؟
* حجت‌الاسلام جمی- امام جمعه آبادان، پیام انقلاب، شماره 69
در این خانه غیبت، ممنوع
 از مسائلی که تمام دوستان و نزدیکان امام بر آن متفق‏‎ ‎‏هستند، این است که ایشان هیچ‌گاه غیبت نمی‌کردند. از‏‎ ‎‏همان ایام جوانی در مجلسی که می‌نشستند به هیچ وجه‏‎ ‎‏اجازه نمی‌دادند کسی غیبت کند و اگر کسی صحبت‏‎ ‎‏می‌کرد و قصد غیبت کردن را داشت، امام فوراً مطلب را‏‎ ‎‏بر می‌گرداندند و رشتۀ سخن را تغییر می‌دادند. نقل‏‎ ‎‏می‌کنند که طلاّب ساعاتی از شب و روز در بیرونی منزل‏‎ ‎‏امام مباحثۀ علمی می‌کردند و گاهی در آن مکان از بعضی‏‎ ‎‏روحانیون انتقاد می‌شد و ناراحت بودند که چرا امام‏‎ ‎‏قدمی برای مرجعیت بر نمی‌دارد و کناره‌گیری می‌کند.‏‎ ‎‏یک روز مرحوم حاج آقا مصطفی خمینی پیام آورد که آقا‏‎ ‎‏فرمودند: «شنیده‌ام در اینجا برخی غیبت و به علما‏‎ ‎‏اهانت می‌کنند، بنده راضی نیستم کسی در این خانه غیبت و یا به کسی اهانت کند.»(1)
*سرگذشت‌های ویژه از زندگی حضرت امام خمینی –ج2- ص29- راوی آیت‌الله توسلی.(کتاب سبزتر از سبز-مهدی غلامعلی-ص25 )