بحران‌هاى حل‌ناشدنى و مشكلات امروز بشر، بحران‌هايى است معنوى و اخلاقى.
ريشه‌اش در كجاست؟ فقدان ايمان.
در گذشته بشر خيلى بحران‌ها داشت كه منشأ آن جهل و نادانى و فقدان علم بود ولى امروز بحمدالله اين بال بشر خيلى رشد كرده. اين يك بالش كه بال علم است خوب رشد كرده ولى آن بال ديگرش كه بال ايمان است همين‏جور مانده (و مرغ با يك بال نمى‌واند پرواز كند).
همان‏طور كه ايمان نيز در برخى محيط‌ها رشد مى‌‏كند ولى در محيط جهل و تعصّب براى بشر جز بدبختى چيز ديگرى نمى‌‏آورد.
قرآن تكيه‌‏اش روى هر دو اينهاست: بال علم و بال ايمان و با اين دو بال است كه مشكلات بشر آنچنان‌ که بايد، حل مى‏شود.
قرآن گاهى از علم، جدا سخن مى‏گويد و از ايمان جدا، مثل: «وَ قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ»(قصص:80)
گاهى هم علم و ايمان را با يكديگر توأم مى‌‏كند: «وَ قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَ الْإِيمانَ‏»(روم:56)
آنها كه هم از موهبت دانش و روشنايى و قدرتى كه دانش مى‌دهد [برخوردارند و هم از موهبت ايمان.]
مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى (فلسفه اخلاق)
ج‏22، صص: 630- 629- با تلخیص و ویرایش