مهم‌ترین ویژگی‌ حضرت آیت‌الله بهاءالدینی این بود که آن بزرگوار به معرفت شهودی حق تعالی دست یافته بود. در دیداری فرمود: در معرفت خدا به جایی رسیده‌ایم «کالشمس فی رابعة النهار» (همانند خورشید در وسط روز)؛ اگر بخواهیم آن را انکار کنیم، وجدان خود را انکار کرده‌ایم!
در دیدار دیگری فرمودند: معرفت من به خداوند متعال همان است که «وجوده من أظهر الأشیاء» این معنا را من احساس می‌کنم، معرفتِ من سمعی نیست، اگر مردم همۀ دنیا بگویند تو خیال می‌کنی، می‌گویم شماها خیال می‌کنید!
شنیدن پاسخ سلام، از امام رضا (ع)
آیت‌الله علی اکبر مسعودی گفت: شنیدم که آیت‌الله بهاءالدینی برای زیارت امام رضا‌(ع) به مشهد مشرف شده و از طرف مسجد گوهرشاد تا نزدیک در حرم مطهر رفته و پس از عرض سلام از همان‌جا برگشته، بدون آنکه داخل حرم شود. 
از ایشان پرسیدم: چرا داخل حرم نشدید؟
فرمود: می‌رویم دَمِ در، سلام می‌کنیم، جواب می‌دهند، برمی‌گردیم.
* کتاب: خاطره‌های آموزنده، نوشته آیت‌الله محمدی ری‌شهری 
انتشارات دار الحديث قم.