شبهه: آیا حجاب موجب سلب اعتماد به نفس می‌شود؟
پاسخ: آنچه مهم است این است که انسان در درون خود، استحکام و استقامت و قوّت نفس داشته باشد و راه کسب چنین قوّت نفسی، اعتماد به نفس نیست.  
اعتماد به نفس، اصلاً تعبیر درستی نیست و در قرآن و روایات نیز هیچ‌گاه از این کلمه استفاده نشده است. 
نفس ما، یک حقیقت توخالی و محتاج به پروردگار است و ما چیزی نداریم که بخواهیم به خودمان تکیه کنیم؛ بلکه هرچه هست متعلّق به خدا است و در ادبیات قرآن و روایات همیشه سخن از اعتماد به پروردگار مطرح می‏‌‌شود. در حقیقت، انسانی درونش محکم است که به خدا تکیه کند.
ما نباید به‌دنبال سخن مردم و تشویق و تمجید آن‏‌ها برویم و با سخنان آن‏‌ها، گمان کنیم که قوّت نفس پیدا کرده‏‌‌ایم چرا که حرف و حدیث مردم حقیقتاً هیچ تأثیری ندارد و کسی که قوّت نفسش را از سخن مردم می‏‌‌گیرد در حقیقت اعتماد به نفس ندارد بلکه اعتماد به سخن مردم دارد.
مهم این است که انسان در درون خودش، با خداوند ارتباط برقرار کند و بفهمد که کمال او در بندگی خداوند متعال است. سعادت هر انسانی در اُنس با خداوند متعال است، چرا که بالاترین لذّت‏‌‌ها و شیرین‌ترین چیزهایی را که انسان می‏‌‌تواند داشته باشد، برای او به ارمغان می‏‌‌آورد. 
انسان باید ارتباطش را با خداوند روزبه‌روز بیشتر کند و به خدا تکیه کند و در مشکلاتش از او مدد بگیرد. 
اگر انسان بداند که به‌دست‌آوردن رضای خداوند از هر چیزی مهم‏‌تر است نگاه و نظر دیگران و پسند و ناپسند آنها در ارادۀ او خللی به وجود نمی‏‌‌آورد؛ زیرا چنین شخصی می‏‌‌داند که تکیه‏‌‌گاه محکمی دارد که آغوش رحمتش را برای او باز کرده و همیشه پشتیبان او است. 
وقتی چنین خداوند مهربانی از انسان حمایت می‏‌‌کند، شخص، دیگر نیازی به تکیه بر انسان‏‌‌های ضعیف ندارد.
راه اینکه انسان در عین باحجاب ‌بودن آرامش داشته باشد، اعتماد به نفس نیست؛ بلکه راه درست این است که انسان با اعتماد به پروردگار و دل‌دادن به او، به‌گونه‌ای شخصیّت و استحکام و استقامت پیدا کند که نیازی به توجّه دیگران نداشته باشد.
محمد حسن وکیلی