یک کارشناس اورژانس روایتی از وضعیت برخی مجروحان اغتشاشات اخیر ارائه کرد.
به گزارش خبرگزاری تسنیم، در جریان آشوب‌های 18 و 19 دی‌ماه، اغتشاشگران به تعداد زیادی از آمبولانس‌‌ها آسیب زدند؛ براساس اعلام سازمان اورژانس کشور، بیش از 219 دستگاه آمبولانس و 54 نیروی اورژانس در جریان این ناآرامی‌ها از سوی تروریست‌های مسلح موردحمله و آسیب قرار گرفتند.
شاهدان عینی و نیروهای اورژانس می‌گویند آشوبگران با حمله به آمبولانس‌ها و ضرب و شتم نیروهای عملیاتی اورژانس یا آتش‌زدن آمبولانس و و پرتاب سنگ به سوی آن، مانع رسیدن بسیاری از نیروهای اورژانس بر بالین بیماران و حتی مجروحانی می‌شدند که در میان این آشوب‌ها در خیابان حضور داشتند که خود، اقدامی در راستای افزایش آمار کشته‌ها و پیاده‌سازی پروژه کشته‌سازی بود.
در یکی از موارد اعزام آمبولانس به صحنه حادثه در خیابان، هنگامی که نیروی اورژانس استان تهران در حال درمان مجروحی در خیابان بوده، ناگهان یک زن در میان جمعیت به سمت کارشناس اورژانس آمده و به او لگد زده است که باعث شکسته‌شدن دست این کارشناس اورژانس و ممانعت از خدمت‌رسانی او به مجروحی شده که نیروهای اورژانس قصد نجات جان او را داشتند.
رئیس سازمان نظام پزشکی نیز با اشاره به درمان مجروحان حوادث اخیر اعلام کرده است که صدمات واردشده به مجروحان در جریان اغتشاشات اخیر، اصلاً قابل قیاس با سال‌های قبل نیست و آسیب‌ شدید مجروحان، گویای حضور عوامل آموزش‌دیده دشمن در اغتشاشات است.
وحید ملکی، کارشناس ارشد عملیاتی اورژانس استان تهران یکی از نیروهای اورژانس 115 است که در شب‌های وقوع این حوادث، از نزدیک شاهد جزئیات مجروح‌شدن برخی افراد و تلاش برخی از افراد حاضر در آشوب‌ها برای ایجاد عامدانه وقفه در خدمت‌رسانی اورژانس بوده است.
این کارشناس ارشد اورژانس استان تهران اظهار داشت: در یکی از شب‌ها یک آقا به من مراجعه کرد و گفت دو نفر جلوی منزل من افتاده‌اند. خودم شخصاً رفتم بالا سرشان؛ دیدم یک نفر از آنها سر ندارد و سرش کاملاً متلاشی شده بود. نمی‌دانم آشوبگران با چه اسلحه و چه تیری او را زده بودند زیرا حتی با تفنگ‌های عادی هم معمولاً چنین اتفاقی نمی‌افتد اما سر آن فرد متلاشی شده بود. انگار می‌خواستند این ترس و وحشت را ایجاد کنند. مورد دیگری هم بود یکی از افرادی که بین جمعیت معترضین بود، یک لحظه احساس سوزش در ناحیه پا کرده و افتاده بود. وقتی مراجعه کردیم دیدیم یک زخم عمیق- شاید به عمق 8 تا 10 سانتیمتر و به طول 20 سانتیمتر- روی ران او ایجاد شده بود و خونریزی خیلی شدیدی داشت. می‌گفت: «نفهمیدم چی شد، یک لحظه یکی رد شد و چیزی روی پام کشید.»
وی با بیان این که قطعاً مردم عادی نمی‌توانستند دست به چنین اقداماتی بزنند، گفت: از لحاظ علمی، ما یک «گلدن‌تایم» یا زمان طلایی داریم. تعریف آن در کتاب‌های مختلف، متفاوت است. مثلاً بعضی جاها صفر تا یک دقیقه یا صفر تا چهار دقیقه است. اما در خوشبینانه‌ترین حالت، برای ما زیر 10 دقیقه تعریف شده است. چون اگر عروق اصلی بدن دچار بریدگی شود و خونریزی کند- با توجه به حجم محدود خون در بدن- ممکن است در ظرف 20 تا 30 دقیقه، شخص حجم زیادی خون از دست بدهد، دچار شوک شود و بمیرد. در چنین شرایطی واقعاً هیچ جای دنیا نمی‌توان کاری برای مجروح کرد. در نتیجه، آن زمان برای ما بسیار مهم است تا در کمترین زمان ممکن- زیر 10 دقیقه- برسیم اما متأسفانه در اتفاقات اخیر، با توجه به افزایش تماس‌ها با مرکز دیسپچ و راهبری ماموریت‌ها، حجم زیادی ماموریت داشتیم. آمبولانس‌ها محدود بودند و از سوی دیگر گاهی یک بیمار را با 10 آدرس مختلف گزارش می‌دادند چون افرادی که در صحنه حضور داشتند نمی‌دانستند کجا هستند و آدرس دقیق را بلد نبود. زمان رسیدن ما که در حالت عادی 10 تا 12 دقیقه است، گاهی به بیش از 20 دقیقه هم می‌رسید. چون شرایط طوری بود که شاید در خیابانی که اصلاً انتظار شلوغی نداشتیم، با سوزاندن سطل زباله، بستن راه و ایجاد ترافیک‌های عمدی، مسیر بسته می‌شد و آمبولانس امکان ارائه خدمت را از دست می‌داد.
ملکی افزود: از همه همکارانم به خاطر رشادت و شهامتی که آن شب‌ها نشان دادند، تشکر و قدردانی می‌کنم. شاید کمتر جایی در دنیا باشد که به اورژانس و آمبولانس حمله شود. این موقعیت بسیار خاصی بود، اما بچه‌های ما کم نگذاشتند و با رشادت و شهامت کامل ماموریت‌هایشان را انجام دادند و تا جایی که توانستند به مردم خدمت‌رسانی کردند.