در روزهایی که ایران عزیز در پیچ‌وخم حساس‌ترین فرازهای تاریخی خود و در مواجهه با شمشیر آخته ترامپ، سینه سپرده کرده، باز هم همان بذرهای سازش و یأس از ذهن استعمار‌‌زده جریان مدعی اصلاحات جوانه زده است!
محمدرضا تاجیک در یادداشتی در یک سایت اجاره‌ای و حق‌العمل‌کار منتسب به طیف تندرو مدعی اصلاحات، با استمداد از نمایشنامه «ننه دلاور و فرزندان او» اثر برتولت برشت، تلاش کرده است تا منطق مقاومت را به «کاسبی از جنگ» و «بهشت‌سازی از جهنم» فروکاهد. اما اگر بنا بر «کدشکنی» و «راززدایی از درون‌پرده» باشد، پرسش بنیادی این است که ننه دلاورهای واقعیِ این صحنه درام چه کسانی هستند؟
تاجیک با همان ادبیات استعاری و واژگان گزینش‌شده، سودجویان را کسانی می‌داند که از «هنرِ از جنگ گفتن و در جنگ نشدن» بهره برده‌اند. اما آیا او و هم‌فکرانش دچار تحریف و فرار از واقعیت نشده‌اند؟ کسانی که سال‌هاست هرگاه بوی جنگ به مشام‌شان می‌رسد، نه‌تنها رگ غیرتشان باد نمی‌کند، بلکه به زیر لحافِ تحقیر و ترس می‌خزند و از آنجا نسخه تسلیم می‌پیچند!
آیا «سندرم ترس‌افکنی» و عافیت‌طلبی کسانی که تمام حیات سیاسی‌شان به نفس کشیدن در هوای مذاکره وابسته است، بازسازی مدرن همان شخصیت «آنا فیرلینگ» (ننه دلاور) نیست؟ همان سوداگرانی که پیروزی یا شکست برایشان مهم نیست، بلکه بقای خود را تنها در تجارت با عزت و شرافت کشور می‌جویند.
اگر تاجیک منطق دفاع را «ساختن دشت بی‌فرسنگ از بازنمایی مخملین» می‌نامد، باید از او پرسید: آدرس را اشتباه نرفته‌اید؟ آیا رهبر شهیدمان، فرماندهان و مجاهدانی که در میدان واقعی جنگ و نه در ویترین نمایشنامه‌ها جان خود و فرزندانشان را فدا کرده‌اند، از جنگ منفعت برده‌اند یا آن مدعیانی که برای یک لبخند، تمام کیان کشور را به مذبح رضایت غرب می‌بردند؟!
تراژدی واقعی آنجاست که جریان عافیت‌جو، مقاومت را -که صراط عزت و صیانت از مردم است- جهنم می‌نامد، اما تسلیمِ حقیرانه در برابر دشمن مسلح را «حکمت و مصلحت» جلوه می‌دهد. آنان در حالی در مدح صلح بی‌مایه مرثیه‌سرایی می‌کنند که خود سنگ همان دشمنانی را به سینه می‌زنند که صدر و ذیل این مرز و بوم را آماج تهاجم قرار داده‌اند. امروز وقت آن رسیده است که این کدشکنی به سرانجام برسد؛ کسانی که ناتوان از درک غیرت و شرف دفاعی هستند، نباید برای آینده ایران نسخه‌های شاه‌سلطان‌حسینی بپیچند. ننه دلاورهای حقیقیِ این سرزمین، ناتوان از درک معنای حماسه، سال‌هاست بقای سیاسی خود را به «ترس و تسلیم» گره زده‌اند. وقت آن است که این صداهای ازنفس‌افتاده، اندکی منصف باشند یا دست‌کم خاموش بمانند.

کلاه خیانت‌پیشگان پهلوی  از نمد شایعات خزر!

تست مخفیانه پدافند اسرائیل از ترس ایران

روزنامه صهیونیستی «جروزالم پست» ضمن اشاره به تست مخفیانه پدافند اسرائیلی «پیکان»، تأکید کرده که مخفیانه بودن این تست نشان داد که ایران و خطرات ناشی از این کشور برای اسرائیل به موضوعی مهم و «جدی» تبدیل شده است. 
پیش از جنگ ایران، «هزاران صهیونیست» برای تماشای پرتاب موشک‌ها از یگان آزمایشی نیروی هوائی اسرائیل در پایگاه پالماخیم جمع می‌شدند، اما اکنون این تست‌ها به صورت مخفی و در بسیاری از موارد در سکوت خبری انجام می‌شود. 
هفته گذشته، اسرائیل تست دیگری از سامانه»Arrow» (پیکان) را انجام داد. رسانه‌های اسرائیلی مدعی هستند که این سامانه، اصلی‌ترین سیستم پدافند هوائی این رژیم در برابر موشک‌های بالستیک پرتابی از ایران و یمن است. 
این سامانه، یک سامانه تسلیحاتی کهنه‌کار است که توسعه آن در صنایع هوافضای اسرائیل (IAI) از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد «Arrow» بیش از ۲۵ سال پیش وارد مرحله عملیاتی شد. این سامانه، با بودجه آمریکا توسعه یافته، پنتاگون از نزدیک روند توسعه آن را دنبال می‌کند و شرکت‌های آمریکایی در تولید انبوه آن مشارکت دارند.  جروزالم پست اذعان کرده که در شرایط عادی، این تست‌ها با حضور جمعیت زیادی انجام می‌شده و با خبرهای فوری، مصاحبه‌هایی با مقامات ارشد وزارت جنگ، مقامات سازمان دفاع موشکی (IMDO) و صنایع هوافضای اسرائیل همراه بوده است و تصاویر گرافیکی و توضیحاتی در مورد قابلیت‌های جدید سامانه، پیشرفت‌های فنی و فناوری آن منتشر می‌شد، اما این بار هیچ یک از این اقدامات انجام نشده است. جروزالم تأکید کرده که «سکوت حاکم بود». 
این روزنامه صهیونیستی این سکوت خبری را ناشی از رقابت تسلیحاتی- موشکی در غرب آسیا میان ایران و اسرائیل دانسته است. جروزالم پست تأکید کرده که ایران در حال بازسازی و ارتقای ذخایر موشک‌های بالستیک خود است و در مقابل، اسرائیل مجبور به ارتقای سامانه دفاعی و موجودی موشک‌های رهگیر خود شده تا بتواند با موشک‌های ایرانی مقابله کند.
این رسانه اذعان کرده که اسرائیل هر چقدر هم تلاش کند تا فناوری‌های نظامی خود را ارتقا دهد، باز هم دشمن رو‌به‌روی آن، یعنی ایران، «از توانایی‌های قابل توجهی برخوردار است».
 ایران قدرتمند، بلای جان اسرائیل
جروزالم پست هشدار داده که اسرائیل باید توانایی‌های ایران را به شدت جدی بگیرد و خود را برای مقابله با آن آماده نگه دارد. 
این روزنامه تأکید کرده که ایران صنعت تسلیحاتی خود را به شکلی توسعه داده که مشابهش را در هیچ یک از کشورهای حوزه غرب آسیا نمی‌توان دید. 
جروزالم پست اذعان کرده که پدافند Arrow به تنهائی قادر به مقابله با ایران نیست. این رسانه همچنین افزوده که با وجود ادعاهای مقامات اسرائیلی مانند نخست‌وزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو مبنی بر «پیروزی کامل بر ایران»، «افراد حرفه‌ای بهتر می‌دانند که توان ایران را نباید دست‌کم گرفت». 
به گزارش فارس، ایران هم در جنگ 12 روزه و هم در جنگ رمضان، بارها با موشک‌های خود، توان پدافندی اسرائیل را به سخره گرفت و آسمان اراضی اشغالی را با این موشک‌ها، نورباران کرد. این در حالی بود که ایران هنوز از بسیاری از موشک‌های جدید خود اسرائیل و آمریکا استفاده نکرده است.

نشنال اینترست در تحلیلی با اشاره به تفاوت‌های جنگ کنونی ایران و آمریکا با جنگ نفتکش‌ها در دهه ۱۹۸۰، تاکید کرد نیروی دریایی آمریکا امروز به دلیل قدرت نظامی ایران، کمبود شناور، ضعف در مین‌روبی و کاهش توان صنعتی، نمی‌تواند نفتکش‌ها را در تنگه هرمز اسکورت کند.
طبق تحلیلی از نشنال اینترست، آمریکا برخلاف دهه ۱۹۸۰ که در جریان جنگ ایران و عراق با اجرای عملیات «ارنت ویِل» نفتکش‌های کویتی را در خلیج‌فارس اسکورت می‌کرد، در جنگ کنونی با ایران از تکرار چنین راهبردی خودداری کرده است؛ موضوعی که به گفته یک تحلیلگر آمریکایی، ضعف‌های گسترده نیروی دریایی این کشور را آشکار می‌کند. 
«جیمز هولمز»، نویسنده این تحلیل، می‌پرسد چرا نیروی دریایی آمریکا برای باز کردن تنگه هرمز و تضمین عبور کشتی‌های تجاری، راهبرد کاروان‌های دریایی دهه ۱۹۸۰ را تکرار نمی‌کند. او در پاسخ، شش دلیل اصلی را برمی‌شمارد که نشان می‌دهد شرایط امروز برای آمریکا به‌مراتب دشوارتر از دوران جنگ نفتکش‌هاست. 
نخست اینکه آمریکا در دهه ۱۹۸۰ مستقیماً با ایران در جنگ نبود. در عملیات «ارنت ویل»، نیروی دریایی آمریکا عمدتاً در موضع دفاعی قرار داشت و ایران نیز انگیزه‌ای برای کشاندن آمریکا به جنگ نداشت. اما امروز آمریکا مستقیماً در جنگ با ایران مشارکت دارد و ایران نیز در شرایطی قرار گرفته که به گفته هولمز، آن را در صورت لزوم به جنگ تمام‌عیار می‌کشاند.
دومین تفاوت، آمادگی بسیار بیشتر ایران برای جنگ در خلیج‌فارس است. به نوشته هولمز، ایران طی دهه‌های گذشته با مطالعه ارتش آمریکا، نیروهای خود را برای مقابله با یک جنگ احتمالی با واشنگتن سازماندهی کرده است. ایران زرادخانه بزرگی از موشک‌ها و پهپادها ایجاد کرده، تأسیسات نظامی خود را در مناطق زیرزمینی و مستحکم مستقر کرده و ساختار فرماندهی خود را به‌گونه‌ای غیرمتمرکز کرده است که حتی حملات سنگین نیز نتواند به‌سادگی توان پاسخگویی آن را از بین ببرد. 
به نوشته این تحلیل، ایران برای جلوگیری از عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز نیز الزاماً نیازی به غرق کردن تعداد زیادی کشتی ندارد. حتی حملات پراکنده می‌تواند شرکت‌های کشتیرانی و بیمه‌گران را از پذیرش ریسک عبور از تنگه منصرف کند؛ در نتیجه، ایجاد ترس در میان مالکان کشتی‌ها می‌تواند به اندازه غرق کردن کشتی‌ها مؤثر باشد. 
سومین عامل، خطر بالای اسکورت نفتکش‌ها برای نیروهای آمریکایی است. هولمز به حوادث دهه ۱۹۸۰ اشاره می‌کند؛ از جمله حمله اشتباهی یک جنگنده عراقی به ناو آمریکایی «یو‌اس‌اس استارک» که به کشته شدن ۳۷ ملوان آمریکایی انجامید و همچنین برخورد ناو «ساموئل بی. رابرتس» با مین دریایی. در حادثه‌ای دیگر، ناو «وینسنس» آمریکا در سال ۱۹۸۸ یک هواپیمای مسافربری ایرانی را سرنگون کرد که ۲۹۰ کشته برجای 
گذاشت. 
چهارمین مشکل، کوچک‌تر شدن ناوگان آمریکا است. بر اساس این تحلیل، نیروی دریایی آمریکا در سال ۲۰۲۶ حدود ۲۹۳ شناور رزمی دارد، در حالی که ناوگان آمریکا در دوران جنگ سرد نزدیک به ۶۰۰ فروند بود. بنابراین از دست دادن یک شناور جنگی امروز، سهم بسیار بزرگ‌تری از توان رزمی آمریکا را از بین می‌برد. 
هولمز می‌گوید بیش از ۲۰ شناور آمریکایی در حال محاصره سواحل ایران هستند و در صورت ورود ناوهای آمریکایی به آب‌های محدود و خطرناک اطراف تنگه هرمز، احتمال وارد شدن خسارت به شناورهای گران‌قیمت آمریکا افزایش می‌یابد. 
پنجمین مشکل، ضعف آمریکا در مین‌روبی دریایی است. به نوشته هولمز، نیروی دریایی آمریکا در دهه‌های اخیر برای توانمندی‌های تخصصی مانند شکار و پاکسازی مین‌های دریایی بیش از گذشته به متحدان خود متکی بوده است. اما در شرایط کنونی، متحدان ناتو تمایل چندانی به ورود مستقیم به عملیات نظامی در تنگه هرمز ندارند و آمریکا مجبور است به تنهائی با احتمال مین‌گذاری نیروهای ایرانی مقابله کند. 
این تحلیل همچنین به ضعف صنعت کشتی‌سازی آمریکا اشاره می‌کند. هولمز معتقد است ناوگانی که از ظرفیت صنعتی قدرتمند برای تعمیر یا جایگزینی شناورهای آسیب‌دیده برخوردار نباشد، در جنگی طولانی آسیب‌پذیر خواهد بود. او می‌نویسد صنعت کشتی‌سازی آمریکا از دوران اوج خود در دهه ۱۹۸۰ فاصله گرفته و حتی در شرایط صلح نیز با مشکلات تعمیر و نگهداری ناوهای جنگی مواجه است. 
به گزارش فارس، ششمین عامل نیز به فرهنگ سازمانی بازمی‌گردد. به نوشته هولمز، عملیات اسکورت و کاروان‌های دریایی برای نیروی دریایی آمریکا جذابیت چندانی ندارد و نیروی دریایی قدرتمند ترجیح می‌دهد برای نبردهای بزرگ دریایی آماده شود، نه اینکه منابع خود را صرف مأموریت‌های پرخطر و کم‌زرق‌وبرق اسکورت کشتی‌های تجاری کند. 
در نهایت، نویسنده نتیجه می‌گیرد که عملیات «ارنت ویل» نمی‌تواند الگویی ساده برای شرایط امروز باشد. مقایسه جنگ نفتکش‌ها با جنگ کنونی ایران، به جای آنکه نشان دهد آمریکا چگونه می‌تواند تنگه هرمز را باز نگه دارد، نقاط ضعف نیروی دریایی آمریکا در برابر ایران را آشکار می‌کند؛ از کوچک شدن ناوگان و ضعف مین‌روبی گرفته تا آسیب‌پذیری شناورهای گران‌قیمت و مشکلات صنعت کشتی‌سازی. 

نشریه آمریکایی «اَمریکن کانسروتیو» با انتقاد از تهدیدهای مکرر دونالد ترامپ علیه ایران و عقب‌نشینی‌های بعدی او، هشدار داد که تغییر مداوم مواضع واشنگتن و استفاده از مذاکرات به‌عنوان پوششی برای تهدید یا حمله، اعتبار دیپلماتیک آمریکا را تضعیف کرده است. 
نشریه «The American Conservative» در تحلیلی درباره سیاست دولت دونالد ترامپ در قبال ایران نوشت که واشنگتن طی هفته‌های گذشته بار دیگر چرخه‌ای تکراری از تهدید به حمله گسترده و سپس عقب‌نشینی از آن را تجربه کرده است؛ روندی که به گفته این نشریه، اعتبار آمریکا را در برابر متحدان و دشمنانش بیش از پیش تضعیف می‌کند. 
این نشریه با اشاره به گزارش‌هایی درباره طرح موسوم به «گزینه بزرگ» برای حمله به ایران نوشت که بر اساس این طرح، آمریکا قصد داشت ضربه سنگینی به توان نظامی ایران وارد کند، اما واکنش تهران را محدود نگه دارد تا ذخایر رو به کاهش تسلیحات دفاعی آمریکا بیش از این مصرف نشود. 
در همین چارچوب، بحث‌هایی درباره حمله به «کوه کلنگ» مطرح شد و دونالد ترامپ نیز اعلام کرد که آمریکا «ضربه بسیار سختی» به ایران خواهد زد. مقام‌های آمریکایی نیز از قریب‌الوقوع بودن حمله خبر داده بودند. 
اما چند روز بعد، ترامپ اعلام کرد این حمله فعلاً لغو شده است؛ تصمیمی که به نوشته «اَمریکن کانسروتیو» پس از مداخله متحدان آمریکا در خلیج‌فارس اتخاذ شد، زیرا کشورهای منطقه نگران بودند حمله آمریکا به ایران با حملات تلافی‌جویانه تهران علیه تأسیسات آب‌شیرین‌کن و زیرساخت‌های نفتی آنها همراه شود. 
این نشریه سپس به ادعای ترامپ درباره آغاز مذاکرات با ایران اشاره می‌کند؛ ادعایی که ایران آن را رد کرده است. نویسنده معتقد است این وضعیت نشان‌دهنده آشفتگی موجود در سیاست واشنگتن از زمان فروپاشی تفاهم ۱۷ ژوئن و آغاز چرخه‌ای از اقدامات و واکنش‌های متقابل میان دو طرف 
است. 
«اَمریکن کانسروتیو» می‌نویسد مشکل اصلی فقط تهدیدهای ترامپ نیست، بلکه تکرار الگویی است که در آن دولت آمریکا ابتدا تهدیدهای بسیار بزرگ مطرح می‌کند و سپس از آنها عقب‌نشینی می‌کند؛ مسئله‌ای که به گفته نویسنده، اعتبار تهدیدهای بعدی واشنگتن را نیز کاهش می‌دهد. 
این نشریه هشدار می‌دهد که اعتبار دیپلماتیک آمریکا به‌شدت آسیب دیده است. تغییر مداوم توافق‌های قبلی، جابه‌جایی پی‌درپی کانال‌های مذاکره و به‌ویژه این تصور که واشنگتن ممکن است از مذاکرات به‌عنوان پوششی برای حمله غافلگیرکننده استفاده کند، باعث شده طرف‌های مقابل دیگر به وعده‌های آمریکا اعتماد نکنند. 
در این تحلیل آمده است که این بحران اعتبار تنها به ایران محدود نمی‌شود و حتی متحدان آمریکا نیز تحت تأثیر آن قرار گرفته‌اند. نویسنده به توافق هسته‌ای غیرنظامی میان آمریکا و عربستان اشاره می‌کند که ترامپ پس از امضای آن، شرط عادی‌سازی روابط ریاض با اسرائیل را مطرح کرد؛ اقدامی که از نگاه نویسنده عملاً می‌تواند به معنای از بین بردن توافق باشد. این نشریه استدلال می‌کند که وقتی تهدیدهای آمریکا دیگر باورپذیر نباشند، فشار برای عملی‌کردن آنها افزایش پیدا می‌کند. به بیان دیگر، هرچه ابزارهای دیپلماتیک و تهدیدهای لفظی اعتبار خود را از دست بدهند، واشنگتن بیشتر تحت فشار قرار می‌گیرد تا برای بازگرداندن اعتبار خود واقعاً از زور استفاده کند. 
اَمریکن کانسروتیو همچنین این مسئله را بخشی از الگوی گسترده‌تر رفتار سیاسی دولت ترامپ، از جمله تغییر مواضع درباره کوبا، ونزوئلا و تعرفه‌ها، می‌داند و البته تأکید می‌کند که مشکل بی‌اعتمادی به دولت آمریکا تنها مختص دولت ترامپ نیست و دولت بایدن نیز در مواردی با بحران اعتبار مواجه شده بود. 
به گزارش فارس، این نشریه چنین وضعیتی را خطرناک می‌داند و هشدار می‌دهد که ادامه یک درگیری نیمه‌منجمد در خاورمیانه که اقتصاد جهانی را برای مدت نامعلوم تحت فشار قرار دهد، نتیجه مطلوبی نخواهد بود.