عباس ابن علی
عباس اسوه فرماندهان و الگوي پرچمداران است، در وفا و اخلاص، در ايمان و جهاد، در استقامت و پايمردي، در فتوت و جوانمردي، دراطاعت از امام خويش، و در هر خصلت نيک و صفت ارزشمندي که کرامت يک انسان به آن بسته است.
آن سردار فداکار، با لبي تشنه، پا به فرات گذاشت، اما جوانمردي و وفايش نگذاشت که او، آب بنوشد و ((امام)) و اهل بيت و کودکان، تشنه باشند، خود از آب ننوشيد، و فرات را تشنه لبهاي خويش نهاد،
و ... دست عطش فرات، ديگر هرگز به دامن وفاي عباس نرسيد! اين ايثار را کجا ميتوان يافت؟
اين همه فداکاري مگر در واژه مي گنجد؟ دستان اباالفضل عليه السلام قلم شد، و اين دستها، براي آزادگان جهان، علم گشت. عباس، علمدار کربلاست، و سقاي لب تشنگان و تشنه شهادت و کشته راه ((وفا)).
آموزگار عشق وفاست، و الهام بخش صبوري و ايثارگري و بزرگواري.
نمونه بارز روح بلند و خدايي يک جان بر کف عاشورايي است، که نگاه علي بر نگاهش گره خورده و روح علوي و شور حسيني در جان و سر و سينه اوست.
نویسنده : جواد محدثی: روز شنبه ۱ اسفند ،۱۳۸۳