در شب شهادت مرحوم حاج‌آقا مصطفی در مسجد هندی نجف، مجلس فاتحه گذاشته بودند و آقای سیدجواد شبر منبر رفتند. ایشان نقل می‌کرد که در این مجلس که امام هم در آن شرکت کرده بودند روضه حضرت علی‌اکبر(ع) را خوانده و هفت بار هم در منبر به این روضه اشاره و گریزهایی زده بود، اما امام با نهایت آرامش در مجلس نشسته بودند. ایشان با آن گریزهای متعدد می‌خواست از امام گریه‌ای بگیرد که دل ایشان سبک شود، ولی موفق نشد، با اینکه مصیبت بزرگی بود.
یک عده که حال امام را دیدند گفتند: از بس مصیبت سنگین است، امام شوکه شده و گریه‌شان نمی‌آید! لذا پس از مجلس، خدمت امام- که به منزل تشریف برده بودند- گفتند: آقا شما امشب در روضه گریه نکردید؟ ایشان فرمودند: وقتی او روضه می‌خواند، به من نگاه می‌کرد و من ترسیدم اگر گریه کنم برای غیر خدا باشد یعنی گریه‌ام بابت مصیبت فرزندم باشد نه برای رضای خدا.
* حجت‌الاسلام سیدمرتضی موسوی اردبیلی ابرکوهی: برداشت‌هایی از سیره امام‌خمینی(ره)، ج3، ص223.