فرانسیس استونر ساندرس
ترجمه حسین باکند

زمانی که کِرمود به این مجله پیوست، اینکاونتر دیگر توسط کنگره آزادی فرهنگی حمایت مالی نمی‌شد بلکه توسط گروه دیلی میرور به مدیریت سسیل کینگ منتشر می‌گردید. حداقل به طور رسمی، وضعیت به این شکل بود. 
قرارداد با کینگ در پاسخ به یک سری نقدهای تند علیه اینکاونتر منعقد شد، از جمله آنها یک سرمقاله در سال ۱۹۶۳ در نشریه ساندی تلگراف بود که به «کمک مالی مخفی و مستمر وزارت خارجه [بریتانیا] به اینکاونتر» اشاره کرده بود. 
چنین گزارش‌هایی به وضوح اعتبار مجله را تهدید می‌کرد، بنابراین جست‌وجو برای یافتن «حامیان خصوصی» در اوایل سال ۱۹۶۴ آغاز شد. تا ژوئیه همان سال، سردبیران توانستند در اینکاونتر اعلام کنند که از این پس تمامی امور مالی و تجاری توسط «شرکت انتشارات بین‌الملل» وابسته به سسیل کینگ مدیریت خواهد شد. 
به عنوان بخشی از این قرارداد، هیئت امنای کنترل‌کننده متشکل از ویکتور روچیلد1، مایکل جوسلسون و آرتور شلزینگر تشکیل شد. 
انتصاب شلزینگر علی‌رغم هشدار ادوارد شیلز انجام شد که گفته بود این کار فقط مدت زمان رسیدن روایت تحریف شده از اسپندر به دست شلزینگر و سپس به باند نیویورک را کاهش خواهد داد2. 
جوسلسون نگاه سخاوتمندانه‌تری داشت و استدلال می‌کرد که: «مرگ زودهنگام پرزیدنت کندی، آرتور [شلزینگر] را تا حدی سرگردان گذاشته... فکر کردم از طرف ما ژست خوبی خواهد بود که حداقل سالی یک سفر به اروپا را برای او تضمین کنیم، هدیه‌ای که از عهده هزینه آن به تنهائی برنمی‌آید.»
مالکوم موگریج [پس از مدتی] این تدبیر جدید را به درد نخور دانست و به جوسلسون نوشت: 
«حالا می‌فهمم که در واقع، به عهده گرفتن مسئولیت مالی توسط کینگ هیچ چیزی را تغییر نخواهد داد. او (یا بهتر بگویم، سازمان مالیات بر درآمد) به جای کنگره، متحمل هزینه خواهد شد. 
به جز این، همه چیز مانند گذشته خواهد بود... من تا حدی در راه‌اندازی اینکاونتر نقش داشتم و پس از آن به طور پراکنده سعی کردم به پیشرفت آن کمک کنم... [این مجله موفق بوده، اما] خطرات خاصی به دلیل شرایطی که در آن تأسیس شد وجود دارد: مشارکت دیرهنگام در مرحله‌ای از جنگ سرد که تمام شده؛ وابستگی بیش از حد و آشکار به کنگره که هرچند در ابتدا شرط لازم برای به وجود آمدنش بود، اما اکنون دیگر نامناسب و غیرضروری شده است. من امیدوار بودم که تغییر در مسئولیت مالی، فرصتی- حداقل تا حدی- برای دور زدن این خطرات فراهم کند. حالا می‌بینم که در اشتباه بودم3.» 
همان‌طور که موگریج به خوبی می‌دانست، قرارداد با کینگ، مجله اینکاونتر را همچنان در دایره نفوذ سازمان اطلاعاتی نگه داشته بود. بر‌خلاف ادعاهای عمومی، کنگره آزادی فرهنگی نه کنترل ویرایشی مجله را به طور کامل رها کرده بود و نه حتی کنترل مالی آن را، همان‌طور که جوسلسون بعدها در نامه‌ای به وضوح بیان کرد: 
«یکی از جنبه‌های مشکل‌سازی که در تنظیم قرارداد با ناشران برای برخی از مجلاتمان با آن مواجهیم، این است که باید ناشرانى را پیدا کنیم که بتوان به آنان اطمینان داشت که در محتوا یا خط مشی کلی مجلات دستبردی نمی‌زنند یا سردبیران منتخب ما را عوض 
نمی‌کنند. 
از این لحاظ ما خوش‌شانس بودیم که در انگلستان فردی چون سسیل کینگ و در آلمان [برای مجله درمونات] ناشری چون فیشر ورلاگ را پیدا کردیم، اما چنین افرادی یا ناشرانى نادر هستند.» 
در واقع، در قرارداد با کینگ به صراحت تصریح شده بود که «حقوق ویراستاری دو ویراستار ارشد و بخشی از دستمزد دستیار سردبیر» همچنان بر عهده کنگره خواهد بود. جوسلسون تأکید کرد: «این موارد در گذشته به طور مستقیم بخشی از هزینه‌های اینکاونتر محسوب نمی‌شدند و همچنان هم به عنوان هزینه‌‌های جداگانه باقی خواهند ماند.» 
او گفت مابقی کمک‌هزینه‌های دریافتی اینکاونتر از کنگره -۱۵۰۰۰ پوند در سال- به صورت کمک‌بلاعوض به شرکت اینکاونتر باکس (با مسئولیت محدود) منتقل خواهد شد. قرارداد با فیشر ورلاگ نیز ویژگی‌های مشابهی داشت: به ظاهر، مؤسسه انتشارات بین‌المللی در مونات را به عهده گرفته 
بود. 
در واقعیت، کنگره پس از خرید ۶۵ درصد از سهام این شرکت با «کمک‌هزینه ویژه ۱۰۰۰۰ دلاری»، همچنان مالک مجله باقی مانده بود. این سهام «به صورت امانی توسط یک واسط برای کنگره نگهداری می‌شد.» 
در هر دو مورد، کنگره آزادی فرهنگی به عنوان داور نهائی ویرایش باقی ماند، در حالی که نفوذ و تعهدات مالی خود را پنهان کرده بود.
پانوشت‌ها:
1- سرکرده وقت امپراتوری صهیونیستی روچیلدها که سرنخ بسیاری از عملیات اطلاعاتی/ نظامی در جهان را ورای دولت‌ها و حکومت‌ها به دست داشت.
2- (شلزینگر خود دیگر جزوی از حلقه است و از اوضاع زودتر مطلع می‌شود و بنابراین او روایت نادرست و غیرواقعی از اسپندر را زودتر به دست باند نیویورک خواهد رساند)
3- موگریج اکنون معتقد است تغییر ظاهری در حامی مالی، هیچ مشکلی را حل نخواهد کرد.