روزنامه‌های زنجیره‌ای غربگرا، دیروز که باید قیام تاریخی و حماسی ملت بزرگ ایران در برابر تروریست‌های مزدور آمریکا و اسرائیل را بازتاب می‌دادند، روز بسیار سختی را پشت سر گذاشتند.
از یک‌سو این رویداد خیره‌کننده ملی با حضور چند ده میلیون ایرانی که خبر اول شبکه‌های جهانی شد، قابل سانسور در داخل ایران نبود؛ از سوی دیگر، نشریات مذکور به مدت دو هفته تقلا کرده بودند اغتشاشگران را «ملت معترض» جا بزنند و بنابراین حالا برای‌شان خیلی سخت بود که واقعیت ملت ایران را به نمایش بگذارند و اذعان کنند که ملت بزرگ ایران از تروریست‌های اجاره‌ای و اغتشاشگران نیابتی اسرائیل و آمریکا بیزارند.
این روزنامه‌ها به ناچار راهی میانه در پیش گرفتند و با زدن تیتر‌های فرعی و کم‌رمق و تصاویری با کادرهای کاملا بسته که نهایتا چند ده نفر را نشان می‌داد‌، سعی کردند به‌زعم خود، خبر آن رویداد بزرگ و دشمن‌شکن را خفه کنند!
ابتدا رویکرد روزنامه‌های مستقل ملی را مرور کنیم و سپس سراغ روزنامه‌های غربگرا برویم.
- کیهان (تیتر و عکس‌های تمام صفحه): مردم ایران گل کاشتند/ تحقیر تاریخی آمریکا و اسرائیل
- اطلاعات (تیتر و عکس تمام صفحه): روز تاریخی ملت
- همشهری (تیتر و عکس تمام صفحه): یوم‌الله شد/ سیل ملت، آشوب را برد
- وطن امروز (تیتر و عکس تمام صفحه): مدافعان ایران/ میلیون‌ها ایرانی با برپایی راهپیمایی‌های باشکوه، ضمن ابراز انزجار از اقدامات تروریستی پیاده‌نظام دشمن، اتحاد خود را به نمایش گذاشتند
- جوان (تیتر و عکس تمام صفحه): دست برتر ملت/ حماسه 22 دی اتمام حجت مردم با مزدوران موساد بود
- رسالت با تصویر بزرگ و دارای عمق از راهپیمایی: ملت بصیر و صبور
- خراسان، با تصویری بزرگ از حماسه مردم مشهد: ترامپ ببین! رئیس‌جمهور آمریکا در حالی مدعی فتح مشهد شده بود که با پاسخ میلیونی ابراز تنفر عمومی مشهدی‌ها از او مواجه شد.
روزنامه جمهوری اسلامی در کنار تصویری بزرگ از جمعیت مردم تیتر زد: اجتماع سراسری همبستگی ملی در محکومیت اقدامات تروریستی اخیر.
- روزنامه جام جم، تیتر و عکس تمام صفحه: ایرانیان به‌پا خاستند
اما برخی نشریات مدعی اصلاح‌طلبی، عملکرد متفاوتی داشتند و تظاهرات میلیونی مردم در اعلام انزجار از اشرار تروریست، را تبدیل به تیترهای فرعی با عکس‌های کوچک و کادرهای بسته کردند.
روزنامه آرمان ملی در کنار عکسی بسیار کوچک تیتر زد: همبستگی ملی.
روزنامه اعتماد هم تیتر اصلی خود را به «اعتراض قانونی می‌شود» اختصاص داد و پایین آن، عکس بسیار کوچکی از راهپیمایی را با تیتر «یکصدا برای ایران» منتشر کرد.
این روزنامه در دو هفته گذشته تلاش کرده بود اغتشاشات تروریستی را اعتراض وانمود کند، اما دیروز اقرار کرد اقدامات صورت گرفته در کف خیابان، «تروریسم- صهیونی- آمریکایی» بوده است.
روزنامه شرق، عکسی با کادر کاملا بسته و جمعیتی چند ده نفره و تیتری از سخنان رئیس‌مجلس را «در تجمع مردم ایران در اعتراض به اقدامات آمریکا و اسرائیل» کار کرد.
روزنامه هم‌میهن، از تصویری با کادر کاملا بسته استفاده کرد؛ با این تیتر: تجمعاتی در تهران و شهرهای مختلف در اعتراض به ناآرامی‌های اخیر برگزار شد/ برای آرامش
روزنامه سازندگی تیتر نه به جنگ شهری و محکومیت خشونت‌ورزی و دخالت خارجی در کشور را انتخاب کرد و در کنار تصویر پدر و پسری که در راهپیمایی شرکت کرده‌اند، گذاشت.
رویکرد نشریات زنجیره‌ای از آن جهت قابل تامل است که در گذشته و در جریان همین اغتشاشات اخیر، از تحرکات چند ده نفره یا حداکثر 200- 300 نفره (ترکیب معترضان و اغتشاشگران) هیجان‌زده شده و تصاویر را بزرگ‌نمایی و در ابعاد بسیار بزرگ کار کرده بودند.
به عنوان یک نمونه می‌توان تصویر دویست نفره اغتشاشگران بالای پل کالج را با جمعیت متراکم و سیل‌آسای راهپیمایان روز دوشنبه، در بالای همین پل مقایسه کرد که اولی در رسانه‌های زنجیره‌ای به عنوان جنبش مردم ایران(!) جا زده شد، اما دومی که خودِ واقعی مردم بود، سانسور شد.
یادآور می‌شود اعتماد در تیترهای اصلی دو هفته گذشته، دائما از واژه اعتراضات به جای اغتشاشات استفاده می‌کرد اما اکنون که دشمن در پوشش واژه اعتراض توانسته شبیخون بزند و جنایت بیافریند و هزینه‌های بسیاری به کشورمان تحمیل کند، همین روزنامه در یک مطلب فرعی (و نه تیترها و گزارش‌های اصلی اذعان می‌کند: اغتشاش خياباني بازي در زمين دشمن است. بعضي‌ها مي‌گويند «آمديم بيرون حرفمان را بزنيم» يا «فقط شعار داديم.» اما واقعيت حقوقي اين است كه خيابان جاي آزمون و خطا نيست و قانون با رفتارهايي كه نظم جامعه را به‌هم مي‌زند، شوخي ندارد. بسياري از كساني كه وارد ناآرامي‌ها و اغتشاشات خياباني مي‌شوند، نه از قانون خبر دارند و نه از عاقبت كاري كه مي‌كنند. همين ناآگاهي، آنها را به دردسرهاي جدي و گاه جبران‌ناپذير مي‌اندازد. در قانون، بين اعتراض قانوني و اغتشاش فرق زيادي وجود دارد. اعتراض يعني حرف زدن در چارچوب قانون؛ اما اغتشاش يعني بستن خيابان، تخريب اموال، درگيري، ترساندن مردم و برهم زدن نظم عمومي. وقتي كسي وارد اين فضا مي‌شود، ديگر قانون به نيت او نگاه نمي‌كند، بلكه به رفتارش نگاه مي‌كند. همين رفتار مي‌تواند او را در رديف مجرمان امنيتي قرار دهد... اغتشاش خياباني، امنيت رواني مردم را هم از بين مي‌برد. مغازه‌دار، كارگر، دانش‌آموز، مادر و سالمند، همه قرباني مي‌شوند. قانون براي حفظ همين امنيت آمده است. اگر نظم عمومي نباشد، نه آزادي معنا دارد و نه مطالبه‌گري. هيچ كشوري در دنيا اجازه نمي‌دهد خيابان به ميدان بي‌قانوني تبديل شود.كسي كه وارد اغتشاش مي‌شود، وارد يك بازي پرهزينه شده است. خیابان بي‌قانون، نه صداي مردم است و نه به نفع كشور. اغتشاش، حتي اگر با شعار شروع شود، معمولا با خسارت و مجازات تمام مي‌شود.