شهید رضا‌ ایزدی، سپیده‌دم ۲۹ اردیبهشت سال ۱۳۴۸ در اهواز پا به عرصه وجود نهاد. از اوان کودکی افکار خاصی در وجودش نهفته بود، به‌طوری‌که این افکار و احساسات والا پس از طی دوران تکاملی، به زیباترین شکل متجلی شد.
سال چهارم ابتدائی بود که انقلاب اسلامی شعله گرفت؛ هرچند سن کمی داشت، اما از روحیات انقلابی و مذهبی برخوردار بود و نقش خود را در حد توان ایفا می‌کرد. با پیروزی انقلاب، در محافل و مجالس انقلابی و مذهبی حضور پیدا می‌کرد و روح تشنه خویش را از دانستنی‌های انقلاب سیراب می‌کرد. با شروع جنگ تحمیلی، با نام‌نویسی در پایگاه مسجد امام‌رضا(ع) در فعالیت‌های تبلیغاتی، معنوی و نظامی شرکت کرد و شب‌ها را با عبادت و نگهبانی از وطنش سپری می‌کرد. در سال‌های ۱۳۶۰ و سه بار ۱۳۶۱ به جبهه‌ رفت و همگام با رزمندگان، علیه دشمنان بعثی پیکار کرد. در سال ۱۳۶۳، برای بازسازی خونین‌شهر به آن شهر رفت و بیش از ۳ ماه در خرمشهر مشغول کار شد. در همین ایام بود که با مطالعه عمیق کتاب «تماشاگه راز» و دیگر کتب ادبی و شرکت در محافل ادبی، مشتاقانه وارد خیمه شاعران شد و از طریق شعر، عروج عاشق و شهدای خویش را نمایش داد. در هر حال شاعر بود و سخن و گفتارش از عشق نشأت می‌گرفت؛ عشقی به معشوقی که شدیداً آرزوی وصال او را داشت. هفتم اسفند سال ۱۳۶۵ در عملیات کربلای ۵ و منطقه شلمچه به شهادت رسید و پیکر پاکش در قطعه ۲ گلزار شهدای اهواز، ردیف ۳۰، مزار ۱۷ آرام گرفت.