رئیس شورای اجرائی جنبش مقاومت اسلامی النجباء عراق در پیامی تأکید کرد که حفظ سلاح مقاومت نه یک گزینه، بلکه یک ضرورت است تا جنایت اسپایکر تکرار نشود.
شیخ ناظم السعیدی، رئیس شورای اجرائی جنبش مقاومت اسلامی النجباء عراق، دیروز، در سالروز جنایت اسپایکر در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «این جنایت همواره به ما یادآوری می‌کند که حفظ سلاح مقاومت یک گزینه نیست، بلکه یک ضرورت و یک عامل اطمینان برای حفظ جان ملت از آفت مزدوری و خیانت و جلوگیری از وقوع چنین فجایعی است.» به گزارش ایرنا، او گفت: «با قلب‌هایی آکنده از اندوه، یاد و خاطره جوانان بی‌گناهی را گرامی می‌داریم که قربانی نیرنگ و تبانی میان گروه‌های تروریستی و برخی عناصر خائن خودفروخته شدند.» این سخنان در شرایطی مطرح می‌شود که چند وقتی است آمریکا فشار را بر مقاومت عراق افزوده است تا این شاخه از مقاومت را خلع سلاح کند و گفته می‌شود که در این میان برخی از گروه‌های مقاومت برای ورود به دولت سلاح‌های خود را زمین گذاشته‌اند. البته برخی دیگر از شاخه‌های فعال مقاومت همچون نجباء زیر بار این فشارها نرفته‌اند.
خطر داعش چرا همچنان زنده است؟
چندی پیش بود که «جبار عوده»، از رهبران چارچوب هماهنگی شیعیان عراق، گفته بود که اردوگاه الهول سوریه که محل نگهداری خانواده‌های داعشی و... است، نقطه جذب سازمان‌های اطلاعاتی غربی نیز هست. اکنون هفت مورد از این سازمان‌ها فعالیت گسترده‌ای در الهول دارند و هدف همگی آن‌ها سرمایه‌گذاری روی افراط‌گرایی در خاورمیانه است. وی همان موقع گفته بود: «افراط‌گرایی و تندروی برگ برنده غرب برای بازی کردن با امنیت و ثبات کشورها و ایجاد فتنه و آشوب است. این اقدام درحال حاضر در الهول سوریه با نظارت کاخ سفید انجام می‌شود. کاخ سفید مانع هرگونه راهکاری می‌شود که به وجود بزرگ‌ترین بمب بشری که ثبات در جهان را تهدید می‌کند، پایان بدهد.»
مروری بر فاجعه اسپایکر
گفتنی است، دیروز 12 ژوئن برابر یا 22 خرداد سالروز فاجعه اسپایکر بود. در چنین روزی (۱۲ ژوئن ۲۰۱۴ برابر با ۲۲ خرداد 1393) عراق شاهد یکی از فجیع‌ترین جنایت‌ها در تاریخ معاصر بود؛ حدود یک هزار و ۷۰۰ جوان از اهالی استان‌های شیعه‌نشین جنوب و مرکز عراق در کاخ‌های صدام، دیکتاتور سابقِ عراق، در شهر تکریت واقع در شمال بغداد، سربریده یا به صورت جمعی تیرباران شدند. پس از گذشت سال‌ها از این حادثه هولناک همچنان تصاویر سر بریدن این جوانان و خون آن‌ها که رود دجله را رنگین کرد و نیز صحنه‌های تیرباران جمعی آنان به دست گروه تروریستی داعش با همکاری بسیاری از قبایل که طرفدار دیکتاتور سابق بودند، هر انسانی را تکان می‌دهد.
پوستین وارونه دین
این نسل‌کُشی، نماد تمام عیاری از تمامِ کارنامه عملیِ حکمرانیِ گروه‌های سلفی-تکفیری از جمله سازمان جنایی- سیاسی داعش است که چند سالی زندگی مسلمانان را سیاه کرده بودند. گروه‌هایی که با نمایشی مضحک از «پوستین وارونه دین» بسیاری از عوامِ ناآشنا را شاید برای همیشه از دین مبین بیزار کردند و با «وجدان وارونه» خود ریختن هر خونی را جایز می‌دانستند و لابد می‌خواستند کشتی سعادت خود را بر روی خون بی‌گناهان به سمتِ بهشتِ موهوم خودشان حرکت دهند، بهشتی که در واقع جهنم کردن دنیای مسلمانان و جهنمِ اخروی خود این جنایتکاران بی‌عقل بود.