یسرائیل کاتس، وزیر جنگ رژیم صهیونیستی، باز هم، ادعا کرد که این رژیم مصمم است نیروهای خود را در محدوده‌های موسوم به «مناطق امنیتی» در داخل لبنان، سوریه و نوار غزه حفظ کند.
رژیم آپارتاید اسرائیل از بدو تأسیس (یا همان خانه‎سازی روی خون!) در سال ۱۹۴۸، الگویی از گسترش قلمرو از طریق جنگ و اشغال را دنبال کرده که با مقاومت‌های پیگیرانه مواجه شده است. پس از جنگ ۱۹۴۸ که منجر به اشغال بخش‌های قابل‌توجهی از سرزمین‌های فلسطینی و آوارگی صدها هزار فلسطینی (معروف به نکبه) شد، جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ نقطه عطف اصلی بود. در این جنگ، اسرائیل با حمله پیشدستانه، شبه‌جزیره سینا و نوار غزه را از مصر، کرانه باختری و شرق بیت‌المقدس را از اردن، و بلندی‌های جولان را از سوریه اشغال کرد. این اشغال‌ها نه‌تنها وسعت قلمروی اشغالی اسرائیل را چند برابر کردند، بلکه پایه‌ای برای سیاست شهرک‌سازی غیرقانونی شد که طبق حقوق بین‌الملل، نقض آشکار کنوانسیون چهارم ژنو به‌شمار می‌رود. رژیم اسرائیل با توجیهات امنیتی، کنترل نظامی بر میلیون‌ها فلسطینی را تحمیل کرد و الگوی «وارد شدن و نرفتن» را تثبیت نمود، مگر آنکه هزینه‌های انسانی و نظامی آن غیرقابل تحمل شود.
در دهه‌های پس از ۱۹۶۷، اشغالگری اسرائیل به لبنان نیز گسترش یافت. حمله ۱۹۸۲ به لبنان با هدف نابودی پایگاه‌های سازمان آزادی‌بخش فلسطین، به اشغال جنوب لبنان برای ۱۸ سال منجر شد و «منطقه امنیتی» ایجاد کرد که هزاران غیرنظامی لبنانی را تحت فشار قرار داد. اما مقاومت حزب‌الله با عملیات چریکی مداوم، تلفات سنگینی به نیروهای اشغالگر وارد کرد و در نهایت در سال ۲۰۰۰، اسرائیل را وادار به عقب‌نشینی یک‌جانبه کرد- عقب‌نشینی‌ای که بسیاری از ناظران غربی هم آن را پیروزی مقاومت می‌دانند. در مورد سینا نیز، پس از جنگ ۱۹۷۳ و مقاومت مصر، اسرائیل در چارچوب معاهده کمپ‌دیوید ۱۹۷۹ مجبور به بازگشت کامل آن شد. این موارد نشان می‌دهد که هرچند رژیم اسرائیل با زور وارد می‌شود، اما خروجش اغلب نتیجه مقاومت مسلحانه یا فشارهای ناشی از آن بوده، نه اراده صلح‌جویانه.
امروز، اشغال کرانه باختری با بیش از ۷۰۰هزار شهرک‌نشین و ادامه کنترل غزه (حتی پس از خروج شهرک‌نشینان در ۲۰۰۵) ادامه دارد. خروج ۲۰۰۵ از غزه یکجانبه بود، اما با حفظ محاصره و کنترل مرزها همراه شد که منجر به قدرت‌گیری حماس و نیروهای مقاومت شد. در جولان و بیت‌المقدس شرقی نیز الحاق یکطرفه ادامه دارد، در حالی که جامعه جهانی آن را غیرقانونی می‌داند. تاریخ اشغالگری اسرائیل روایتی است از گسترش مداوم از طریق قدرت نظامی، اما الگوی تکراری مقاومت نشان می‌دهد که این رژیم تنها زمانی عقب‌نشینی کرده که هزینه اشغال از طریق عملیات مقاومت، انتفاضه‌ها و فشارهای دیگر، برایش غیراقتصادی شده است. این الگو، اشغال را نه‌تنها ناپایدار، بلکه محکوم به معضل دائمی توسط اراده مردمی کرده است.
ادعاهای وقیحانه 
رژیم همچنان به همان سیاق ادامه می‌دهد. به گزارش ایرنا به نقل از منابع صهیونیستی، دفتر وزیر جنگ رژیم صهیونیستی، روز پنجشنبه، اعلام کرد که یسرائیل کاتس در گفت‌وگوی تلفنی شب گذشته با پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، این موضوع را به او اطلاع داده که رژیم مصمم است نیروهای خود را در محدوده‌های موسوم به «مناطق امنیتی» در داخل لبنان، سوریه و نوار غزه حفظ کند و ادعا کرده است که حضور نیروها در این مناطق برای محافظت از «مرزهای اسرائیل» و ساکنان نزدیک مناطق مرزی(!) ضروری است. دفتر کاتس عنوان کرد که وی در این گفت‌و‌گوی تلفنی هگست را در جریان اقدام‌های رژیم اسرائیل در سوریه، غزه و لبنان قرار داده است. اظهارات کاتس چند روز پس از آن مطرح می‌شود که طبق گزارش آکسیوس، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سودایی آمریکا، از بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، خواسته بود نظامیان اسرائیلی را از سوریه و لبنان خارج کند. آکسیوس به نقل از یک مقام آمریکایی گزارش داده بود که ترامپ به نتانیاهو گفته است که استقرار اسرائیل باعث تشدید تنش‌ها در سوریه می‌شود. ترامپ گفته بود: «آنها شما را آنجا نمی‌خواهند. شما باید در استقرار تجدیدنظر کنید.» بگذریم از این‌که اختلاف‌نظر بین ترامپ و نتانیاهو در این موارد چندان باورکردنی به نظر نمی‌رسد. باری هر چه که هست، آن‌چه تاریخ ثابت می‌کند خوی اشغالگری اسرائیلی‌هاست که گویا درمان راحتی هم ندارد!
حزب‌الله: به حمایت از غزه افتخار می‌کنیم
خبر دیگر آن‌که مرکز رسانه‌ای حزب‌الله لبنان، دیروز، با انتشار بیانیه‌ای، تأکید کرد که مواضع این جنبش در نشست‌های خصوصی و اظهارات رسانه‌ای، هیچ تضادی با هم ندارد. حزب‌الله گفت که این مسئله شامل حمایت این جنبش از غزه نیز می‌شود؛ زیرا این حمایت را ناشی از مواضع اصولی، دینی، اخلاقی و انسانی خود می‌داند. مقاومت لبنان با اشاره به اینکه حمایت از غزه افتخار می‌کند، تأکید کرد که همچنان به صورت مطلق، با مذاکرات مستقیم با رژیم صهیونیستی مخالف است. دفتر روابط رسانه‌ای حزب‌الله لبنان در بیانیه‌ای دیگر نیز اعلام کرد این حزب در انتشار فهرست متهمان به همکاری با «دشمن صهیونیستی»، هیچ ارتباط و دخالتی ندارد. روابط رسانه‌ای حزب‌الله همچنین اعلام کرد این حزب هیچ‌گاه در جایگاه طبقه‌بندی افراد، طرح اتهام درباره پیشینه ملی آنان یا متهم‌کردن شهروندان به خیانت قرار نداشته است. مرکز اطلاع‌رسانی حزب‎الله همچنین در بیانیه‌ای اعلام کرد: «ما بار دیگر قاطعانه و کامل هرگونه فعالیت حزب‌الله در خاک سوریه را تکذیب می‌کنیم.» در ادامه بیانیه آمده است: «این ادعاها و اتهامات، روایت‌های ساختگی و بی‌اساس بیش نیستند.»
بگذریم از این‌که تشکیلات موسوم به وزارت کشور رژیم جولانی در سوریه در بیانیه‌ای با طرح ادعا درباره خنثی‌کردن طرح قاچاق سلاح از عراق به سوریه و سپس لبنان، حزب‌الله را «گروهی شبه‌نظامی و تروریستی» خوانده است! به نظر می‌رسد این اتهامات از طرف کسانی که تبار تروریستی آنها کاملاً مشهود است و حتی نیازی به کوچک‌ترین بررسی ندارد، به‌هیچ‌وجه ارزش پاسخگویی ندارد. فرزندان داعش و القاعده که هیئت تحریرالشام را تشکیل دادند تا مستقل سر ببرند و اماکن عمومی را منفجر کنند، حالا با عوض‌کردن لباس و بستن کراوات به گردن، فهرست گروه‌های تروریستی منتشر می‌کنند! و اتهام به جنبشی می‌زنند که سال‌هاست در مقابل رژیم آپارتاید اسرائیل ایستادگی کرده است و در پرونده خود مبارزه با گرو‌ه‌های تروریستی- تکفیری در لبنان را هم دارد.

تحلیلگر سیاسی آمریکایی که سابقاً مأمور سیا بود گفته که ایرانی‌ها هیچ‌گاه فرار نمی‌کنند و تسلیم نمی‌شوند.
«مایکل شویر»، مأمور سابق سیا و استاد مدعو در دانشگاه جورج‌تاون در مصاحبه‌ای با راشاتودی تصریح کرده که ایرانی‌ها هیچ‌گاه تسلیم نمی‌شوند و دشمنانی به مراتب سرسخت‌تر از آمریکا را شکست داده‌اند. 
او در مصاحبه با این شبکه گفت: «من خیلی وقت است که عقل سلیم و سلامت تصمیم‌گیری در دولت ایالات متحده را زیر سؤال برده‌ام و ترامپ فقط نوعِ پر سر و صداتر و مؤکدتری از رهبرانی است که قبلاً داشته‌ایم».
این تحلیلگر و نویسنده آمریکایی اضافه کرد: «باید به خاطر داشته باشید که ما از سال 1945 به این سو، در هیچ جنگی پیروز نشده‌ایم؛ حتی مطمئن نیستم از سال 1945 به بعد، اصلاً در جنگی دست به سلاح برده باشیم که ارزش جنگیدن داشته باشد».
وی در ادامه تصریح کرد: «در مورد ایران هم مشکل اساسی این است که هیچ‌کس تا به حال نگاهی به کتاب‌های تاریخ نینداخته است؛ که البته در دانشگاه‌های ما هم اصلاً کسی این کار را نمی‌کند. اگر نگاهی می‌انداختند، می‌فهمیدند که ایرانی‌ها قرار نیست فرار کنند؛ آن‌ها هیچ‌وقت فرار نمی‌کنند».
این استاد دانشگاه آمریکایی یادآوری کرد ایرانی‌ها در طول تاریخ تقریباً سه‌هزار ساله‌شان «دشمنانی به مراتب سرسخت‌تر و جدی‌تر از ما» را شکست داده‌اند.
شویر تاکید کرد: «شما با دولتی در آمریکا رو‌به‌رو هستید که بیش از حدِ معمول، بی‌خبری و نادانی مطلق خود را نسبت به جهان به نمایش می‌گذارد. در این دولت هیچ‌کس نیست که بتواند بگوید تاریخ ایران چیست یا ویژگی بارز این ملت هنگام دست‌وپنجه نرم کردن با سختی‌ها و بحران‌ها چیست». 
او همچنین گفت: «این همان مشکلی است که در افغانستان داشتیم، همان مشکلی که در عراق داشتیم و همان مشکلی که در ویتنام با آن مواجه بودیم. مردم دوست ندارند زور بشنوند و تحقیر شوند؛ و در بسیاری از کشورها، ترجیح می‌دهند بجنگند و بمیرند تا اینکه تسلیم شوند. واقعیتِ پیش روی ما این است و هیچ‌کس هم حاضر به پذیرش آن نیست. هیچ راه فراری هم از این وضعیت وجود ندارد». 
به گزارش تسنیم، وی در ادامه تصریح کرد: «نکته دومی که می‌خواهم بگویم، و احتمالاً به همان اندازه اهمیت دارد، این است که ما عملاً دارایی و مِلکِ اسرائیلی‌ها هستیم؛ کنگره، رئیس‌جمهور، سرمایه‌داران بزرگ. تقریباً همه‌چیز در این‌جا تحت کنترل اسرائیلی‌هاست. هیچ مردی جرات و شهامت این را ندارد که قد علم کند و بگوید: «دیگر بس است! من این پول را از آن‌ها گرفتم؛ بفرمایید، این هم پولتان، دارم پسش می‌دهم. از نظر قانونی هر کاری می‌خواهید با من بکنید، اما ما دیگر قرار نیست پادوی اسرائیلی‌ها باشیم».